بررسي ارتباط سندرم روده تحريك پذير (IBS) با كنترل ديابت در بيماران ديابتي نوع دو مراجعه كننده به درمانگاه داخلي و غدد بيمارستان هاي كوثر و توحيد سنندج در سال 1401

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: ديابت يك بحران بهداشت عمومي جهاني است كه بيش از 0.5 ميليارد بزرگسال در سراسر جهان را تحت تأثير قرار مي دهد. عوارض ميكرووسكولار ديابت از جمله رتينوپاتي ديابتي، نوروپاتي ديابتي و بيماري كليوي ديابتي بار سلامتي و اقتصادي قابل توجهي را بر دوش افراد، خانواده ها و سيستم هاي بهداشتي تحميل كرده است. شناسايي استراتژي‌هاي مقرون‌ به‌ صرفه براي پيشگيري و به تاخير انداختن ايجاد عوارض ميكروواسكولار در بيماران ديابتي بسيار مهم است. ديابت اگر به درستي كنترل نشود، به‌طور مستقيم روي عملكرد سيستم گوارشي و روده‌ها تأثير مي گذارد. با توجه به شيوع بالاي ديابت در جامعه و نيز شيوع بالاي عوارض گوارشي و در جمعيت بومي استان كردستان شيوع عوارض گوارشي ديابت تاكنون بررسي نشده، پژوهش حاضر با هدف بررسي ارتباط سندرم روده تحريك پذير (IBS) با كنترل ديابت در بيماران ديابتي نوع دو مراجعه كننده به درمانگاه داخلي و غدد بيمارستان هاي كوثر و توحيد سنندج در سال 1401 طرح ريزي و انجام خواهد شد. مواد و روش ها: اين مطالعه بصورت توصيفي تحليلي مقطعي بر روي بيماران ديابتي نوع دو انجام خواهد گرفت. پژوهشگران ابتدا با كسب مجوز از كميته اخلاق دانشگاه علوم پزشكي سنندج و اخذ معرفي نامه كتبي از معاونت پژوهشي دانشگاه به بيمارستانهاي نمونه مراجعه خواهندكرد. ابزار مورد استفاده جهت گردآوري داده ها يك چك ليست پژوهشگر ساخته دو بخشي شامل اطلاعات دموگرافيك، اطلاعات مربوط به بيماري مي باشد. فرم اطلاعات جمعيت شناختي شامل اطلاعات فردي از جمله سن، جنسيت، وضعيت تاهل، سطح تحصيلات، محل سكونت، سطح درآمد، مدت زمان ابتلا به ديابت، بيماري زمينه اي است. علايم گوارشي بيماران به وسيله ي بررسي پرونده بيماران در پرسش نامه ي علايم گوارشي ثبت خواهد گرديد، كه اين پرسش نامه توسط دانشجو پزشكي تكميل خواهد گرديد. فراواني علايم گوارشي تعيين شده و همراهي آن با طول مدت ابتلا به ديابت و ميزان كنترل قند خون بررسي خواهد گرديد. هر يك از متغيرهاي مربوط به شكايات گوارشي به صورت مداوم (كمينه يك روز در هفته) و متناوب (كمتر از يك روز در هفته) تعريف مي شوند. لازم به ذكر است كه ؛ محرمانگي داده هاي مطالعه حفظ خواهد شد و همچنين داده هاي مطالعه صرفاً در راستاي اهداف پژوهشي استفاده مي شود. نتايج: ميانگين مدت ابتلا به ديابت 11.15 سال (انحراف معيار 6.91) بود. 51.3٪ شركت‌كنندگان زن و 48.7٪ مرد بودند. شيوع IBS در بيماران ديابتي: 55.3٪، شيوع IBS در بيماران با ديابت كنترل نشده: 58.9٪، شيوع IBS در بيماران با ديابت كنترل شده: 55.1٪ ،71٪ بيماران ارتباط بين نوسانات قند خون و تشديد علائم IBS را گزارش كردند، 94.7٪ بيماران حداقل يك عارضه ميكروواسكولار داشتند. نوروپاتي ديابتي با 63.3٪ شايع‌ترين عارضه بود نتيجه¬گيري: اگرچه شيوع IBS در بيماران ديابتي بالاتر از جمعيت عمومي است، ارتباط معناداري بين كنترل گليسميك و شيوع IBS مشاهده نشد. با اين حال، كنترل مناسب قند خون و تغييرات رژيم غذايي مي‌تواند در مديريت علائم IBS مؤثر باشد. كلمات كليدي: ديابت؛ سندرم روده تحريك پذير؛ سندرم متابوليك؛ هايپرگلايسمي

231733

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

عزت الله رحيمي