واكاوي ذهني¬سازي در زنان داراي تجربه تروماتيك ناشي از تعرض جنسي

كارشناسي ارشد

اين پژوهش كيفي با هدف واكاوي ذهني¬سازي در زنان داراي تجربه تروماتيك ناشي از تعرض جنسي انجام شد. براي انجام اين پژوهش از روش تحليل مضمون شش مرحله‌اي بران و كلارك استفاده شده است. جامعه آماري اين پژوهش را زنان با تجربه تعرض جنسي در استان اصفهان تشكيل داده‌اند. نمونه¬گيري پژوهش به روش گلوله برفي و تا حد اشباع (هشت نفر) انجام گرفت و داده‌ها با استفاده از مصاحبه نيمه ساختار يافته جمع‌آوري و پس از كدگذاري، تحليل ‌شد. در نتيجه‌ي تحليل مصاحبه‌ها دو مضمون اصلي به دست آمد كه شامل: 1) حمله نخستين به ذهني سازي و 2) بار ابدي بودند. براي مضمون اول، سه مقوله روايت تعرض جنسي، نگرش گذشته محور و حال حاضر فرد، و تجربه فرد پس از تروما بدست آمد. در مضمون دوم، آثار ماندگار تجربه تعرض جنسي بر ايجاد مشكلات در چهار بعد ذهني¬سازي شركت كنندگان (دروني ـ بيروني، خود ـ ديگري، شناختي ـ هجاني، و خودكار ـ كنترل¬شده) مورد بررسي قرار گرفت. يافته‌هاي پژوهش نشان داد اكثر زنان حاضر در اين پژوهش پس از تجربه‌ي تعرض جنسي، تشديد عدم تعادل در چهار بعد ذهني¬سازي را تجربه كرده‌اند؛ شركت كنندگان اين پژوهش اغلب اين عدم تعادل را به شكل تشديد شده و فراگيرتر همان نوع جهت گيري‌هاي پيش از تعرض در زندگيشان نشان داده‌اند. همچنين، زنان داراي تجربه‌ي تعرض جنسي، در عملكرد ذهني سازي پس تروما، تحت تاثير مُدها (حالت‌هاي) غير ذهني سازي بوده‌اند. بيشترين مد تجربه شده براي اين زنان، مد برابري رواني بوده است كه نمود بيروني آن به شكل تداعي‌هاي فراگير تروما بوده است كه اختلال جدي در زندگي ايجاد كرده است. مد وانمودي اغلب در ادراك تاخيري تروما و مد غايت شناسي در جهت‌گيري‌هاي نامتعادل عليه خود و ديگري در شرايط استرس‌زا خود را نشان داده‌اند. همچنين يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد شركت كنندگان علاوه بر خارج شدن از موضع ذهني¬سازي و ناتواني از فرضيه سازي‌ به شكل كارآمد، بدون قطعيت و بدون قضاوت، به شكل گسترده، بي‌اعتمادي معرفتي و عدم امنيت را تجربه كرده‌اند كه اين مسئله خود را در شكست در شكل‌دهي روابط صميمانه و داراي حس اعتماد و همچنين در پردازش حادثه تروماتيك تعرض جنسي و ساير حوادث اضطراب زا در ادامه‌ي زندگي اين افراد نشان داده‌است.

231587

دانشگاه اصفهان

دكتر اعظم نقوي

روانشناسي باليني

دكتر علي محرابي