سازگاري گردشگري با تغيير اقليم در مناطق بياباني (نمونه موردي: شهر اصفهان)

كارشناسي ارشد

گردشگري به عنوان يكي از صنايع بزرگ و سودآور در اقتصاد جهاني شناخته مي شود و عوامل بسياري در پيشرفت اين صنعت مؤثر هستند كه از جمله مهم ترين پارامترها و شاخص هاي شرايط اقليمي مقصد گردشگران مي باشد. بدون شك، افزايش ميزان پذيرش و جذب گردشگر و مسافر به اقليم و آب و هوا و اعتدال آن بستگي دارد. از جمله چالش ها و بحران هاي مهم قرن 21 تغييرات اقليمي هستند. شهرها به دليل مصرف بالاي انرژي و توليد گازهاي گلخانه اي، در ايجاد اين تغييرات نقش مهمي دارند. در حال حاضر با ظهور پديده هاي ناشي از تغييرات اقليمي در برابر اين پديده ها نياز به تاب آوري افزايش مي يابد.تاب آوري ضرورتي غير قابل انكار است جهت مقابله با تغييرات اقليمي، تا در زمان وقوع بحران ها حداقل آسيب پذيري را داشته باشيم. از آنجايي كه اثرات تغيير اقليم ساليان طولاني ادامه خواهد داشت، سازگاري با اين پديده ها بايستي در الويت برنامه هاي مديريت شهري قرار گيرد. شهر اصفهان به عنوان يكي از مقاصد اصلي گردشگري در ايران، با چالش هايي مانند كمبود آب و گرما مواجه است. اصفهان در مركز ايران و در محدوده خشك و بياباني قرار گرفته است و بر تأثيرات تغييرات اقليمي اين شهر افزوده است. به طور كلي هدف اين تحقيق بررسي تأثيرات عوامل مختلف بر تصميم گيري گردشگران در زمينه سازگاري با تغييرات اقليمي در اصفهان مي باشد. پژوهش حاضر از لحاظ جهت گيري هاي پژوهش كاربردي، از لحاظ هدف پژوهش، توصيفي، از لحاظ استراتژي هاي پژوهش، پيمايشي، از لحاظ ماهيت، علّي و از لحاظ شيوه هاي گردآوري داده ها پرسشنامه اي مي باشد. بررسي و تحليل يافته ها حاكي از آن است كه ارزيابي سازگاري، باور به تغيير اقليم، عوامل بازدارنده بر ناسازگاري و هم چنين تأثير ادراك خطر بر قصد سازگاري تأثير مثبت و معناداراي دارد و روابط بين آنها تأييد شده است، اما در مقابل ارزيابي سازگاري، تأثير انگيزش ها، تأثير ناسازگاري و هنجارهاي ذهني بر قصد سازگاري و هم چنين ادراك خطر بر ناسازگاري تأثير منفي و عدم معناداري را نشان مي دهد و روابط بين آنها نيز رد شده است.

231429

دانشگاه اصفهان

داريوش رحيمي , علي صادقي

جغرافيا و برنامه ريزي شهري- آمايش شهري

امير رضا خاوريان گرمسير