عنوان
بررسي تحليلي سير تحول مانويت در آسياي مركزي و چين در عصر باستان
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
چكيده
كيش مانوي كه ماني آن را در قرن سوم ميلادي و در عصر امپراتوري ساساني بنيان نهاد، يك دين گنوسي با عناصر مسيحي و زردشتي و بودائي بود. اين دين بعد از مرگ ماني در زمان بهرام اول (271-274 م)، به علت سركوب و سخت گيري حكومت ساساني، نسبت به مانويان و مهاجرت آنها به شرق و غرب ايران گسترش يافت. از غرب به روم و شمال آفريقا راه يافت و از شرق نيز اول به آسياي مركزي و بعد از آن توسط تاجران سغدي به چين راه يافت به صورتي كه نخستين رد پاي مانويت را در سالنامه هاي سلسلۀ تانگ (618-907 م) مي توان ديد.
آئين مانوي داراي خصوصيت انعطاف پذيري بود كه باعث مي شد اين آئين در غالب اديان و آئين هاي هر منطقه نمايان شود. چنانچه در زير پوست آئين هاي بودائي و دائوئي كه مذهب مردم چين در آن زمان بود، نمايانگر شد و تبديل به آئيني گشت كه آشكار و پنهان در حدود ده قرن، پيروان فراواني را در منطقه آسياي مركزي و چين كسب نمود.
در اين پژوهش نحوۀ انتقال و ميزان اقبال آئين مانوي در آسياي مركزي و چين در عصر باستان مورد بررسي قرار مي گيرد و همچنين نقش ايرانيان در انتقال دين مانوي به آسياي مركزي و چين مورد به اختصار بررسي خواهد شد.
شماره ركورد
230898
دانشگاه
دانشگاه اصفهان
استاد مشاور
سيد مسعود سيدبنكدار
رشته تحصيلي
تاريخ - تاريخ ايران باستان
استاد راهنما
حميدرضا پاشازانوس