بررسي ارتباط بين فراواني پلي مورفيسم اينترلوكين 17 و شدت درگيري ريوي در بيماران مبتلا به كوويد 19 مراجعه كننده به بيمارستان توحيد سنندج

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

داخلي

زمينه و هدف: كوويد-19 ناشي از پاسخ التهابي است كه منجر به بيش‌فعالي سيتوكين‌هاي ضد التهابي و باعث ايجاد طوفان سيتوكيني مي‌شود كه منجر به پيشرفت سريع بيماري و آسيب ريه حاد مي شود. سلول‌هاي Th-17، زيرگروهي پيش¬التهابي از لنفوسيت‌هاي CD4 Tاست كه در آسيب مرتبط با ايمني در كوويد-19 دخيل هستند. عملكرد التهابي سلول‌هاي Th-17 توسط اينترلوكين-17 تنظيم مي‌شود كه به فعال‌سازي مجموعه‌اي از مسيرهاي سيگنالي منجر شده و باعث توليد طيف متنوعي از ساير سيتوكين‌ها مي‌شود. هدف اين مطالعه بررسي ارتباط بين پلي مورفيسم IL-17F (rs763780) و IL-17A (rs2275913) با شدت درگيري ريوي در بيماران مبتلا به كوويد-19 حاضر در بيمارستان توحيد سنندج، كردستان، ايران بود. روش‌ كار: در اين مطالعه موردي-شاهدي، مجموعاً 140 بيمار مبتلا به كوويد-19 وارد مطالعه شدند كه براساس معيارهاي تعريف شده، به گروه مورد و كنترل تقسيم شدند. بيماران به دو گروه 70 نفري تقسيم بندي شد كه به يك گروه با انديكاسيون بستري در ICU بعنوان گروه مورد و يك گروه بدون انديكاسيون بستري در ICU بعنوان گروه شاهد مورد بررسي همراهي پلي مورفيسم هاي IL-17A و IL-17F مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. ژنوتيپ‌بندي پلي مورفيسم‌هاي انتخاب شده با استفاده از روش PCR با الل¬هاي خاص انجام شد. يافته‌ها: نتايج بررسي همراهي پلي مورفيسم هاي مورد مطالعه با نوع بستري (بخش يا ICU) نشان داد كه پلي مورفيسم rs763780 IL-17F با نوع بستري در بيماران مبتلا به كوويد-19 همراهي معناداري دارد (P-Value: 0.044)؛ اين در حالي است كه پلي مورفيسم rs2275913 IL-17A هيچگونه همراهي معناداري با نوع بستري در بيماران مبتلا به كوويد-19 ندارد (P-Value: 0.27). همچنين آناليز نتايج نشان داد كه بر حسب ميزان شدت درگيري، هر دو پلي مورفيسم IL-17A (rs2275913 G>A) و IL-17F (rs763780 T>C) مورد مطالعه همراهي معناداري با ميزان شدت درگيري دارند (به ترتيب P-value: 0.002 و P-value: 0.00). آناليز نتايج نشان داد كه براي ژنوتيپ هاي هترو و همو در دو گروه شاهد (بخش) و مورد (ICU) براي پلي مورفيسم(rs763780) IL-17F ارتباط معنادار آماري وجود ندارد (P-Value=0.102). همچنين نتايج آناليز نشان داد كه براي ژنوتيپ هاي هترو و همو در دو گروه شاهد (بخش) و مورد (ICU) براي پلي مورفيسم IL-17A (rs2275913) ارتباط معنادار آماري وجود دارد (P-Value=0.04). نتيجه گيري: به طور كلي، اين نتايج نشان مي‌دهد كه IL-17F ممكن است نقشي در پاسخ التهابي و پيشرفت بيماري در كوويد-19 داشته باشد و اهميت آن را به عنوان يك هدف درماني براي مديريت درگيري ريوي نشان مي‌دهد. نياز به تحقيقات بيشتر براي تأييد اين نتايج و بررسي مكانيسم‌هاي زيربنايي IL-17F در پاتوژنز كوويد-19 وجود دارد. واژگان كليدي: پلي مورفيسم‌هاي اينترلوكين 17(IL-17)؛ شدت درگيري ريوي؛ كوويد-19

230692

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

داخلي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

نسرين مقيمي، شيركو ناصري