تبيين نقش امام هادي عليه السلام در گسترش علوم اسلامي

كارشناسي ارشد

دوران امامت علي بن محمد عليه السلام(220تا 254 هجري)، به لحاظ سياسي و فرهنگي و اجتماعي از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. امام هادي عليه السلام در سال 233 به سامرا فراخوانده شد و 21 سال تحت نظارت و كنترل شديدي قرار گرفت. آن حضرت از طريق وكلاي خود در شهرهاي شيعه نشين، شيعيان را هدايت و رهبري مي‌كردند. اين دوره به سبب مشكلات اجتماعي و افزايش دامنه فساد در دستگاه خلافت و حضورجريان‌هاي فكري و فرهنگي گوناگون در جهان اسلام از ادوار حساس تاريخ عصر امامت مي‌باشد. مواجهه امام علي بن محمد عليه السلام با جريان‌هاي فكري فرهنگي فعال اين دوره شامل اهل‌سنت، جريان‌هاي كلامي (مشبهه، مجسمه، معتزله، صوفيه، شعوبيه و خوارج)، جريان‌هاي ديني اهل‌كتاب (يهوديان، مسيحيان و ثنويه)، جريان‌هاي غيرديني (زنادقه، دهريون، جريان‌هاي ايراني گرايي و تركي گرايي و جريان‌هاي شيعي (زيديه، اسماعيليه، فطحيه، واقفه و غلات ) چگونه بود. حضورجريان‌هاي فكري و فرهنگي گوناگون در جهان اسلام، موجبات افزايش شبهات در امت اسلامي، ضرورت تبيين اصول و مباني اسلامي، لزوم مواجهه با جريان مادي‌گرايي و واگرايي و تقويت مكتب اماميه و رفع شبهات امت اقتضا مي‌كرد تا آن امام همام با مكاتبه و روايات و مناظره در راه گسترش علوم اسلامي براي تثبيت عقيده صحيح اسلامي حركت نمايند. اين پايان نامه با روش توصيفي تحليلي و بر پايه منابع اصلي و تحقيقاتي به نقش امام هادي عليه السلام در گسترش علوم اسلامي شامل حديث، كلام، تفسير، فقه، دعاها و زيارات و......و تحكيم مباني اعتقادي اسلام و شيعيان مي پرداخت.

230675

دانشگاه اصفهان

دكتر صالح طيب نيا

امام شناسي و معارف ائمه

دكتر اصغر منتظرالقائم