بررسي فراواني خونريزي حين و بعد از اسپلنكتومي در بيماران پورپوراي ترومبوسيتوپني ايديوپاتيك مراجعه كننده به بيمارستان توحيد سنندج از سال 1397 تا 1402

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: پورپوراي ترومبوسيتوپنيك ايديوپاتيك مزمن (ITP)، يك بيماري خودايمني است كه با كاهش پلاكت هاي خون در گردش همراه است كه بيش از 6 ماه بدون هيچ دليل خاصي ادامه مي يابد.. اين مطالعه با هدف بررسي فراواني خونريزي حين و بعد از اسپلنكتومي در بيماران پورپوراي ترومبوسيتوپني ايديوپاتيك مراجعه كننده به بيمارستان توحيد سنندج از سال 1397 تا 1402 انجام شده است. مواد و روش ها: اين مطالعه مقطعي بر روي كليه بيماران پورپوراي ترومبوسيتوپني ايديوپاتيك مراجعه كننده به بيمارستان توحيد و كوثر سنندج كه كانديد اسپلنكتومي شده اند انجام گرفت. براي انجام اين مطالعه‌، اطلاعات مورد نياز از پرونده تمام بيماران پورپوراي ترومبوسيتوپني ايديوپاتيك جمع‌آوري شد. اطلاعات مورد نياز شامل اطلاعات دموگرافيك بيماران مانند سن، جنس، بيماري زمينه‌اي، مدت‌زمان بيماري و شماره تماس با بيماران و ويژگي‌هاي باليني شامل ميزان هموگلوبين قبل و بعد از جراحي، ميزان انتقال خون (PRBC) حين و بعد از جراحي، نوع عمل (جراحي باز يا لاپاراسكوپي) مدت‌زمان عمل و مدت‌زمان بستري در بيمارستان بعد از عمل و صرف همزمان كورتيكواستروئيد يا ايمونوگلوبولين داخل وريدي از پرونده بيماران استخراج گرديد. معيار اندازه گيري ميزان خونريزي حين عمل حجم باتل دستگاه ساكشن و براي اندازه گيري ميران خونريزي بعد از عمل، حجم كيسه ي درن متصل به محل جراحي بيمار در نظر گرفته شد. پس از جمع‌آوري، دادها جهت آناليز وارد نرم افزار SPSS-24 شد. براي متغيرهاي كيفي از درصد، فراواني و براي متغيرهاي كمي از ميانگين و انحراف معيار جهت خلاصه سازي داده ها استفاده شد. براي بررسي روابط بين متغيرها هم از آزمون هاي تي مستقل (معادل ناپارامتريك آن يعني من ويتني يو) و آزمون هاي كاي اسكوئر و فيشر استفاده شد. سطح معني داري آزمون ها هم 05/0 در نظر گرفته شد. يافته ها: در اين مطالعه 24 بيمار در بازه زماني ذكر شده وارد مطالعه شدند. نتايج نشان داد كه 7 نفر (29.2%) بيماران مورد مطالعه مرد و 17 نفر (70.8 %) زن كه 7 نفر (29.2%) بيماران مورد مطالعه لاپاراسكوپي و 17 نفر (70.8 %) جراحي باز شده اند. ميانگين سن بيماران 16.11±39.95 سال و ميانگين مدت زمان جراحي 2.408 ساعت و ميانگين مدت زمان بستري 3.41روز و ميانگين مدت ابتلا به بيماري 4.01 سال بوده است. نتايج نشان داد كه 4 نفر (16.7%) بيماران مورد مطالعه نياز به انتقال خون و 8 نفر (33.3%) بيماران مورد مطالعه مصرف همزمان كورتيكواستروئيد داشته اند. نتايج تحليلي نشان داد كه بين ميزان خونريزي حين و بعد از عمل، بين ميزان هموگلوبين خون قبل و بعد از عمل تفاوت معني دار آماري وجود دارد(P<0.0001). بين ميزان خونريزي حين عمل در جراحي باز يا لاپاراسكوپي تفاوت معني دار آماري وجود دارد. همچنين بين مدت زمان جراحي در جراحي باز يا لاپاراسكوپي تفاوت معني دار آماري وجود دارد(P<0.001). نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه و ساير مطالعات نشان داد كه، LS همان كارايي OS را در پاسخ كلي درمان دارد. اگرچه زمان عمل طولاني تر است، اما ميزان خونريزي كمتر است. علاوه بر اين، اسپلنكتومي لاپاراسكوپي مزاياي بيشتري نسبت به OS در بهبودي سريع و كاهش بستري شدن در بيمارستان دارد كه ارزش ارتقاي باليني را دارد. واژگان كليدي: خونريزي؛ اسپلنكتومي؛ پورپوراي ترومبوسيتوپني ايديوپاتيك

230659

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

رامبد مظفري