بررسي تاثير داروي پنتوكسيفيلين در بيماران مبتلا به كوويد-19 با درگيري ريوي بيشتر از 50 درصد

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

داخلي

مقدمه :كرونا ويروس يك RNA ويروس تك رشته اي است كه عامل بيماري كروناويروس 2019 يا كوويد-19 مي¬باشد. سازمان ملل متحد، بيماري ويروس كرونا را يك بحران عظيم اجتماعي، انساني، اقتصادي توصيف كرد كه عوارض ناشي از آن، بر كشورهاي توسعه يافته نيز تاثير گذاشت. مطالعه حاضر جهت ارزيابي اثر داروي پنتوكسي فيلين در درمان بيماران مبتلا به كوويد-19 بستري در بخش ICU انجام شد. مواد و روش ها: در اين مطالعه كه بصورت كوهورت تاريخي (گذشته نگر) انجام شد، 153 بيمار مبتلا به كرونا با درگيري ريوي بالاتر از 50% مراجعه كننده به مركز كرونا شهرستان سنندج در صورتي كه نياز به بستري در ICU داشتند، بر اساس معيارهاي ورود و خروج وارد مطالعه شدند. 19 بيمار دريافت كننده داروي پنتوكسي فيلين و 134 بيمار (گروه كنترل) نيز درمان استاندارد كشوري كرونا را دريافت كردند. بيماران بصورت روزانه، قرص پنتوكسيفيلين 400 ميلي گرم را دو بار در روز، دريافت كردند. علايم كلينيكي بيماران در طول دوره درمان، روزانه تا زمان بستري، توسط پزشك فوق تخصص ريه كنترل و تستهاي آزمايشگاهي مانند CRP و CBC و ... ابتدا و انتهاي مطالعه انجام و ثبت شئ. تعداد روزهاي بستري، ميزان مورتاليتي، عوارض جانبي، تعداد روز بستري در بيمارستان، اينتوباسيون و ..... با توجه به پرونده بيماران ثبت شد و نتايج نهايي بوسيله نرم افزار SPSS آناليز شد. نتايج: ميانگين سني بيماران 18/17±38/66 سال بود و بين دو گروه از نظر اين شاخص تفاوت معناداري مشاهده نشد (p>0.05). ميانگينBMI در بيماران مورد مطالعه 79/7±12/26 بود و بين دو گروه اختلاف معناداري ديده نشد (p>0.05). از نظر جنسيت و بيماري زمينه اي نيز بين دو گروه اختلاف آماري معناداري مشاهده نشد (p>0.05). از نظرميانگين CRP نيز، قبل ازدرمان در دو گروه، تفاوت معنادار بود ولي بعد از درمان تفاوت معنادار نبود (p=0.130). از نظر سطح اشباع اكسيژن (Spo2) نيز در دو گروه، قبل از درمان از نظر آماري تفاوت معنادار بود (p<0.01). اما بعد از درمان تفاوت معنادار نبود (p=0.88). از نظر ميانگين تعداد روزهاي بستري در ICU نيز، در گروه مصرف كننده پنتوكسيفيلين مدت زمان بستري در ICU، بطور معناداري بيشتر از گروه كنترل بود (p=0.028). از نظر شاخص¬هاي خوني ميزان نوتروفيل، پلاكت و تعداد گلبولهاي سفيد خون، در قبل از درمان تفاوت معناداري وجود نداشت (p>0.05) اما از نظر ESR تفاوت معنادار بين دو گروه بود (p<0.05) اما بعد از درمان نيز در همه شاخصه هاي خوني بجز در WBC (p=0.009) و ESR تفاوت معنادار بود (p=0.001). از نظر ميزان لنفوسيت (p>0.05) و نياز به انتوباسيون ((p=0.46 نيز، در بيماران دو گروه تفاوت معنادار نبود.از نظر وضعيت نهايي بيماران (فوت يا ترخيص) نيز تفاوت معناداري بين دو گروه ديده نشد (p=0.17). از نظر نياز به ونتيلاسيون هم دو گروه دريافت كننده پنتوكسيفيلين و گروه كنترل با هم تفاوت معناداري نداشتند (p=0.87). از نظر علائم باليني و حياتي بيماران نيز، در هيچكدام از دو گروه تفاوت معنادار نبود به جز سرفه و تنگي نفس كه از نظر سرفه در هر دو گروه تفاوت معنادار بود (P=0.05)، كه در گروه دريافت كننده رژيم استاندارد، كمتر از گروه دريافت كننده پنتوكسيفيلين بود. همچنين از نظر تنگي نفس هم با توجه به اين كه ميزان آن در گروه دريافت كننده رژيم استاندارد كمتر از گروه دريافت كننده پنتوكسيفيلين بود تفاوت معنادار بود (P=0.04). اين دارو هيچگونه عارضه جانبي در بيماران دو گروه نداشت. نتيجه گيري: به نظر مي رسد با توجه به تاثير نه چندان مثبت پنتوكسيفيلين بر روي بيماران با درگيري ريوي بالاتر از 50% بستري در ICU در مقايسه با رژيم درماني استاندارد، داروي پنتوكسيفيلين هيچ برتري و مزيت باليني نسبت به درمانهاي استاندارد، در بهبود و كنترل عوارض ناشي از كوويد 19 و درمان و بقاي اين بيماران ندارد. كلمات كليدي: پنتوكسيفيلين، كوويد-19، درگيري ريوي، سنندج

230508

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

داخلي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

عليرضا رضايي آبكنار