مقايسه ميزان باروري و پيامدهاي توليد مثلي پس از بارداري خارج رحمي لوله اي در دو روش درماني متوتروكسات و سالپنژكتومي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: بارداري خارج رحمي شايع ترين علت تهديد كننده ي زندگي در سه ماه اول بارداري است كه تقريبا 10 درصد از كل مرگ و ميرهاي مرتبط با بارداري را شامل مي شود و در جراحي هاي زنان و زايمان يك فوريت پزشكي است كه نياز به درمان فوري دارد. هدف از اين مطالعه تعيين ميزان باروري و پيامدهاي توليدمثلي پس از بارداري خارج رحمي لوله اي در دو روش درماني متوتروكسات و سالپنژكتومي مي باشد. مواد و روش ها: در اين مطالعه ي كوهورت گذشته نگر 264 پرونده ي بيمارستاني زنان مبتلا به بارداري خارج رحمي لوله اي درمان شده با متوتركسات يا جراحي سالپنژكتومي، بستري شده در بيمارستان بعثت سنندج در بازه ي زماني سال 97-92 بررسي شده و طي مصاحبه ي تلفني با بيماران در صورت تمايل به باروري 5 سال بعد از بارداري خارج رحمي وارد مطالعه شده اند. اطلاعات مورد نياز شامل اطلاعات دموگرافيك، تظاهرات باليني و نوع درمان دريافتي در بيمارستان، اطلاعات ازمايشگاهي و تصويربرداري و ميزان پاسخ به درمان بوده و از طريق مصاحبه تلفني ساير اطلاعات چك ليست شامل اطلاعات مربوط به بارداري هاي بعدي، سقط، عود بارداري خارج رحمي و نازايي تكميل شد. آناليز داده ها بر اساس آزمون كروسكال واليس و من ويتني و تست دقيق فيشر و كاي اسكوئر انجام شده است. سطح معني داري كمتر از 0.05 در نظر گرفته شد. يافته ها: اين مطالعه نشان داد كه از 264 پرونده بيمارستاني بررسي شده 15 مورد با جراحي سالپنگوستومي، 23 مورد با متوتروكسات، 184 مورد با سالپنژكتومي و 42 مورد با سالپنژكتومي به دنبال عدم پاسخ به متوتروكسات تحت درمان قرار گرفته اند. ميزان تولد زنده بعد از بارداري خارج رحمي در گروه سالپنژكتومي 61.6% درمقابل 58.3% در گروه متوتروكسات بود. ميزان سقط بعد از بارداري خارج رحمي در گروه سالپنژكتومي 31.5% و در گروه متوتروكسات 33.3% بود. ميزان عود بارداري خارج رحمي در گروه متوتروكسات 41.75% و در گروه سالپنژكتومي 12.3% بود. ابتلا به نازايي بعد از بارداري خارج رحمي در گروه متوتروكسات 50% در مقابل 35.6% در گروه سالپنژكتومي بود. نتايج تحليلي نشان داد كه ميزان عود بارداري خارج رحمي در گروه درمان شده با متوتروكسات بيشتر است، اما بين ميزان تولد زنده، سقط، نازايي و تعداد سالهاي تلاش براي بارداري با نوع درمان دريافتي ارتباط معنادار آماري وجود ندارد. نتيجه گيري: اين مطالعه پيامدهاي باروري و توليد مثلي به دنبال روش دارويي (متوتروكسات) و جراحي (سالپنژكتومي) در درمان بارداري خارج رحمي را ارزيابي كرد. براساس نتايج ميزان عود بارداري خارج رحمي در گروه درمان شده با متوتروكسات بيشتر است و از نظر آماري ارتباط معنا داري دارد، اما بين ميزان تولد زنده، سقط، نازايي بعد از بارداري خارج رحمي و تعداد سالهاي تلاش براي بارداري با نوع درمان دريافتي ارتباط معنادار آماري وجود ندارد. براي تاييد يافته هاي اين تحقيق، مطالعات آينده نگر بيشتر براي شناسايي بيشتر نتايج ميزان باروري و پيامدهاي توليدمثلي در گروه هاي بزرگتر مورد نياز است. كليدواژه ها : بارداري خارج رحمي لوله اي؛ سالپنژكتومي؛ متوتروكسات؛ پيامدهاي توليدمثلي؛ ميزان باروري

230389

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

رويا مرداني