مقايسه‌ي اثر يك دوره تمرين استقامتي و مقاومتي و تزريق آيريزين بر VEGF، miR-150 و miR-20b در بافت قلب موش‌هاي سوري

دكتري

تمرينات ورزشي به عنوان يكي از مهم ترين عوامل تأثيرگذار بر سلامت قلبي-عروقي شناخته شده اند. به نظر ميرسد ترشح آيريزين در پاسخ به تمرينات ورزشي نقش مهمي در تنظيم متابوليسم و فرآيندهاي آنژيوژنيك داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر مقايسه تأثير اثر هشت هفته تمرين استقامتي و مقاومتي و تزريق آيريزين برVEGF، miR-150 و miR-20b در بافت قلب موش‌هاي سوري بود. در اين رابطه تعداد 28 سر موش سوري به‌طور تصادفي به 4 گروه تقسيم شدند. گروه اول: گروه دريافت‌كننده آيريزين (Irisin administration)، در اين گروه تزريق آيريزين به‌صورت داخل صفاقي،3 روز در هفته به مدت 8 هفته و با دوز 100 µg_1 kg per week انجام گرفت. گروه دوم: گروه تمرين استقامتي (Endurance exercise)، به‌صورت دويدن بر روي تردميل كه موش‌ها در آن به مدت هشت هفته و هفته‌اي سه جلسه با سرعت 5 متر در دقيقه با شيب صفر درجه تحت تمرين قرار گرفتند و سپس شدت تمرين در هفته نهايي به 10 متر در دقيقه و به مدت 15 دقيقه با شيب 5 درجه رسيد. گروه سوم: گروه تمرين مقاومتي (Resistance exercise) شامل بالا رفتن از نردباني به طول يك متر در زاويه 80 درجه كه در هفته اول وزنه‌اي معادل 30 درصد وزن بدن موش به دم آن‌ها متصل گرديد و ميزان وزنه‌ ها به ‌تدريج افزايش ‌يافت و به حدود 200 درصد وزن آن‌ ها در هفته‌ ي پاياني رسيد. اين كار در 4 ست به‌صورت 5 تكرار با 2 دقيقه استراحت بين ست‌ها به مدت 8 هفته و هفته‌اي 3 جلسه انجام شد. گروه چهارم: گروه كنترل (Control)، كه موش‌هاي موجود در آن هيچ‌گونه تمرين ورزشي يا تزريق آيريزين نداشتند. پس از 8 هفته متغيرهاي ذكرشده در بافت قلب از طريق روش بيان ژن (Real-time PCR) و بيان پروتئين (وسترن بلات) اندازه‌گيري شد. بررسي هاي آماري از طريق آزمون آناليز واريانس يك طرفه با آزمون تعقيبي توكي در سطح معني داري 05/0 توسط نرم افزار SPSS نسخه 26 انجام شد. افزايش معناداري در سطح بيان ژن VEGF در گروه تمرين مقاومتي (p<0.0001)، استقامتي (p<0.0001) و تزريق آيريزين (p<0.0001) در مقايسه با گروه كنترل مشاهده شد. همچنين بيان پروتئين VEGF افزايش معناداري در گروه تمرين مقاومتي (p<0.001)، استقامتي (p<0.001) و تزريق آيريزين (p<0.05) با گروه كنترل نشان داد. كاهش ميزان miR-20b در گروه هاي تمرين مقاومتي (p<0.0001)، استقامتي (p<0.001) و تزريق آيريزين (p<0.05) نسبت به گروه كنترل نشان داده شد. همچنين در گروه تمرين مقاومتي كاهش معنادار miR-20b (p<0.05) نسبت به تمرين استقامتي مشاهده شد. از طرفي افزايش معنادار miR-150در گروه هاي تمرين مقاومتي (p<0.0001)، استقامتي (p<0.0001) و تزريق آيريزين (p<0.0001) نسبت به گروه كنترل مشاهده شد و همچنين در مقايسه ي گروه تمرين مقاومتي و استقامتي با آيريزين (p<0.001) شاهد افزايش معناداري در گروه تمرين استقامتي و مقاومتي بوديم. به نظر مي‌رسد تمرين استقامتي، تمرين مقاومتي و آيريزين مي‌تواند با افزايش سطوح VEGF و تغييرات بيان MicroRNA مرتبط با آنژيوژنز يعني كاهش miR-20b و افزايش miR-150 ، رگ زايي بافت قلب را تحت تاثير قرار دهد. همچنين تمرين مقاومتي و تزريق آيريزين ميتواند به عنوان يك مداخله مهم در جهت پيشگيري از بيماري هاي قلبي عروقي محسوب شود.

230263

دانشگاه اصفهان

سعيد زماني , بهمن رشيدي

فيزيولوژي ورزشي

فهيمه اسفرجاني , سيدمحمد مرندي