بررسي فراواني اسپلنكتومي به دليل مقاومت به ريتوكسيماب در بيماران ITP مراجعه كننده به بيمارستان توحيد سنندج از سال 1397 تا 1402

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: انتخاب روش درماني مناسب جهت افزايش سطح پلاكت خون و پيشگيري از خونريزي در بيماران مبتلا به immune thrombocytopenic purpura همواره چالشي براي پزشكان بوده و هزينه و عوارض دارويي قابل توجهي به بيماران تحميل ميگردد. هدف از اين مطالعه بررسي فراواني اسپلنكتومي به دليل مقاومت به ريتوكسيماب در بيماران ITP مراجعه كننده به بيمارستان توحيد سنندج از سال 1397 تا 1402 مي باشد. مواد و روش كار: براي انجام اين مطالعه ي مقطعي، با مراجعه به بيمارستان توحيد سنندج، اطلاعات مورد نياز از پرونده تمام بيماران ITP مراجعه كننده به بيمارستان توحيد شهر سنندج از سال 1397 تا 1402، با حفظ محرمانگي اطلاعات، جمع آوري شد. سپس به وسيله تماس تلفني با بيماران، اطلاعات مورد نياز را تكميل نموديم. پس از اخذ رضايت آگاهانه، بيماراني كه به دنبال عدم پاسخگويي به درمان هاي خط اول نيازمند دريافت داروي ريتوكسيماب به عنوان خط دوم درمان شده بودند، درصورت دريافت حداقل يك دوره ريتوكسيماب، 375 ميلي گرم بر مترمربع هفتگي به مدت 4 هفته، وارد مطالعه شدند و انجام يا عدم انجام اسپلنكتومي به دنبال عدم پاسخدهي به ريتوكسيماب در اين بيماران بررسي گرديد. اين اطلاعات در پرسشنامه ي از قبل طراحي شده ثبت شده و سپس اين اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS-24 آناليز شدند. سپس با توجه به نتايج، گزارش نهايي پايان نامه آماده گرديد. نتايج: نتايج مطالعه ما نشان داد كه در بين نمونه هاي مورد مطالعه، تعداد 28 نفر (41.2%) اسپلنكتومي انجام داده و تعداد 40 نفر (58.8%) به درمان با ريتوكسيماب پاسخ داده بودند. در بين نمونه هاي مورد مطالعه تعداد 50 نفر (73.5%) زن و تعداد 18 نفر (26.5%) مرد بود. ميانگين سن نمونه هاي مورد مطالعه 43.1 سال و بيشترين و كمترين سن مشاهده شده به ترتيب برابر با 83 و 17 مي باشد. جنسيت و سن در پيش آگهي پاسخدهي به ريتوكسيماب مؤثر نبودند. در بين نمونه هاي مورد مطالعه، 5.6% ديابت، 12.5% فشارخون، 1.4% بيماري زمينه اي تيروئيدي و 2.7% لوپوس داشتند. ارتباط معني داري بين وجود بيماري زمينه اي و انجام يا عدم انجام اسپلنكتومي توسط بيماران ITP وجود نداشت. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه ما نشان داد كه جنسيت، سن و بيماري زمينه اي در پيش آگهي پاسخدهي به ريتوكسيماب مؤثر نميباشند. پاسخدهي بيماران ITP به داروي ريتوكسيماب تقريبا مشابه بيشتر مطالعات انجام شده در ساير مناطق است. در مجموع به نظر ميرسد كه با توجه به پاسخدهي 58.8% از بيماران به اين دارو، استفاده از ريتوكسيماب قبل از انجام اسپلنكتومي مؤثر ميباشد. اما بايد درنظر داشته باشيم كه در مطالعه ما محدوديت هايي مانند عدم پيگيري طولاني مدت بيماران وجود دارد و ممكن است با گذشت زمان درصد بيشتري از بيماران دچار افت پلاكت شوند. كلمات كليدي: ريتوكسيماب، ITP، immune thrombocytopenic purpura، اسپلنكتومي، سنندج

229737

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

رامبد مظفري