عنوان
مشخصه‌يابي خواص هيدروژل قابل تزريق برپايه پلورونيك‌اسيد و نانوذرات طلا حاوي داروي امگا-3 كپسوله‌شده در پلي‌گليسرول‌سباسات به منظور بازسازي عضله ميوكارد
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
چكيده
هدف از پژوهش حاضر، مشخصه‌يابي هيدروژل قابل تزريق حساس به دما براي مهندسي بافت قلب آسيب‌ديده پس از انفاركتوس بافت عضله‌اي ميوكارد است. بدين‌منظور هيدروژل حساس به دماي پلورونيك و كيتوزان و بتاگليسروفسفات به عنوان عامل اتصال عرضي كيتوزان و نانوكلوئيد طلا به عنوان عامل هدايت الكتريكي براي بافت قلب ساخته شد. همچنين از پليمر پلي‌گليسرول‌سباسات كه به روش واكنش چندمرحله‌اي سنتز شد، به عنوان حامل داروي امگا-3 استفاده گرديد. به روش جايگزيني حلال، شش فرمولاسيون از نانوذرات پلي‌گليسرول‌سباسات حاوي امگا-3 تهيه شد. فرمولاسيون بهينه براساس اندازه ذرات، پتانسيل زتا و شاخص پراكندگي انتخاب و از آن جهت بررسي ميزان بارگذاري و رهايش دارو استفاده شد. زمان مورد نياز براي فرآيند ژل‌شدن هيدروژل در دماي ℃37، ميزان پايداري و قابليت تزريق‌پذيري آن اندازه‌گيري شد. خاصيت رئولوژي آن توسط دستگاه رئومتر، بررسي و تركيب شيميايي آن توسط FTIR مشاهده شد. همچنين هدايت الكتريكي هيدروژل به‌وسيلۀ كنداكتومتر ارزيابي شد. نانوذرۀ بهينه شامل %w/v 5 پلي‌گليسرول‌سباسات و نسبت يك به پنج فاز آلي به فاز آبي بود. اندازه ذره فرمولاسيون بهينه nm 167.6، پتانسيل زتا mv 25-، شاخص پراكندگي 0.124، ميزان بارگيري دارو %89.7 و رهايش بعد از يك ماه %20.4 نشان داده شد. هيدروژل حساس به دماي قابل تزريق با تركيبات %15 پلورونيك، %1 كيتوزان، %16 بتاگليسروفسفات و v/v1% نانوكلوئيد طلا و نانوذرات پلي‌گليسرول‌سباسات به عنوان تركيب مورد استفاده انتخاب شد.. نانوذرات طلا، هدايت الكتريكي μS/Cm 1400 را براي هيدروژل ايجاد كردند. پژوهش انجام‌شده نشان داد پليمر انتخابي و نانوذرات پلي‌گليسرول‌سباسات حاوي امگا-3 به دليل سرعت رهايش آهسته و ميزان كم رهايش دارو، گزينۀ مناسبي براي كاربرد مهندسي بافت قلب در شرايط ايسكميك نمي‌باشد. همچنين به‌دليل آب‌گريز‌بودن امگا-3، امكان بارگذاري دارو در هيدروژل نيست.
شماره ركورد
228298
دانشگاه
دانشگاه اصفهان
رشته تحصيلي
مهندسي پزشكي - بيومتريال
استاد راهنما
مهدي مهديخاني