نقش آنتاگونيست اوركسين-1 و اوركسين-2 در هسته پاراونتريكولارتالاموس بر ترجيح مكان شرطي شده ناشي از مورفين و ميان كنش آنها بر پالسهاي جفتي هيپوكامپ (ناحيه CA1) در موش بزرگ آزمايشگاهي

كارشناسي ارشد

اوركسين ها پپتيدهايي هستند كه عمدتا از هيپوتالاموس ترشح مي شوند كه ممكن است نقش كليدي در مكانيسم اعتياد به مواد مخدر و رفتارهاي مرتبط با پاداش داشته باشند. بررسي‌ها نشان داده‌اند كه هسته پاراونتريكولار تالاموس (PVT) مغز حاوي تراكم متوسط تا بالا از هر دو گيرنده اوركسين است. اخيراً PVT بهعنوان بخش مهمي از مدارهاي عصبي زمينهساز اعتياد به مواد مخدر بهطور فزاينده‌اي مورد توجه قرار گرفته است هم‌چنين PVT با مناطق بي‌شماري از مغز كه درگير در پاداش و انگيزه‌اند ارتباط برقرار مي‌كند. در اين مطالعه، براي تعيين اثرات اوركسين ها در PVTتالاموس ، تجويز داخل هسته‌اي SB334867 بهعنوان آنتاگونيست گيرنده اوركسين-1 و TCS OX2 29 بهعنوان آنتاگونيست گيرنده اوركسين-2 در بيان و حفظ مورفين القا شده در ترجيح مكان شرطي (CPP) در موش انجام شد. هم‌چنين اثرات اين دو آنتاگونيست (TCS OX2 29وSB334867) بر پالس‌هاي جفتي هيپوكمپ با فاصله زماني 50 ثانيه بعد از شرطي شدن به مورفين مورد بررسي قرار گرفت. ما در صد و هشت موش صحرايي بالغ نژاد ويستار با وزن 200 تا 280 گرم در PVTآن‌ها كانول گذاري كرديم. در طول مرحله شرطي‌سازي 3 روزه، حيوانات روزانه بهصورت زير جلدي مورفين (mg/kg5) دريافت كردند و CPP آن‌ها ثبت شد. دوزهاي مختلف تزريق آنتاگونيست‌هاي اوركسين-1 و اوركسين-2 (2.5، 5، 10 و 20 ميكروگرم / 0.5 ميكروليتر DMSO) قبل از مرحله بيان يعني روز آخر CPP انجام شد. كل دوره CPP پنج روز بود: روز اول،روز آشنايي بود، روز دوم تا چهارم روزهاي يادگيري بودند،روز پنجم ، روز تست بود. بر اساس يافته‌هاي اين تحقيق تزريق آنتاگونيست اوركسين-1 و آنتاگونيست اوركسين-2 در داخل PVT درست قبل از آزمايش CPP، بيان CPP القا شده با مورفين را به صورت معناداري كاهش داد. با اين حال، مهار اين دو نوع گيرنده، در پالس‌هاي جفتي ميزان تحريك پذيري نورون‌ها را تحت تاثير قرار نداند. به نظر مي رسد، اوركسين‌ها را مي‌توان به عنوان يك عامل درماني اميدواركننده در جلوگيري از بيان و حفظ اثرات پاداش‌دهنده مورفين بر افراد وابسته در نظر گرفت.

228254

دانشگاه اصفهان

زيست شناسي - فيزيولوژي جانوري

مريم نوربخش نيا