دراسة ظاهرة التقابل في شعر أبي فراس الحمداني

كارشناسي ارشد

اين پژوهش در صدد است تا با روش تحليلي وصفي و با رويكرد كتابخانه اي، مقوله تقابل معنايي را به عنوان يكي از جنبه هايمهم بلاغي و معنايي در ديوان شاعر بزرگ عصر عباسي، ابوفراس حمداني (320-357 هجري قمري) مورد بررسي قرار دهد. هر كسي شعر ابوفراس را بخواند متوجه مي شود كه او در دوگانگي ها و تضادها زندگي كرده است. او اميرزاده اي بود كه اسير شد و مدت زمان زيادي را در اسارت گذراند. لذا تقابل زندگي مرفه و زندگي پردرد را با جان ديده است و پژوهش در شعر او از اين منظر بسيار پر اهميت و ضروري است. مهمترين نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه مي توان از ظاهر متضاد و متقابل الفاظ او پي به معنا و باطن پر از تضاد و تقابل او ببريم. شايد به سختي بتوانيم شعري را در ديوان او پيدا كنيم كه تقابل و تضاد در آن وجود نداشته باشد، او گاهي بين جواني و پيري، گاهي بين شادي و غم، گاهي بين عشق و نفرت تقابل ايجاد كرده است، تقابلهاي او بيشتر مرتبه اي و گاهي هم اتجاهي است، اما نقطه مهم آن است كه همه اين تقابل‌ها در سايه تقابل بين «اسارت و آزادي» نهفته است.

227990

دانشگاه اصفهان

مهدي عابدي جزيني

زبان و ادبيات عربي

محمد رحيمي خويگاني