بررسي ارتباط بين شاخص پوسيدگي دنداني DMFT و اختلالات مفصل گيجگاهي-فكي در بيماران مراجعه¬كننده به كلينيك دانشكده دندانپزشكي رشت در سال 1402

دانشكده دندانپزشكي

زمينه و هدف: اختلالات مفصل گيجگاهي-فكي، باعث درد و اختلال عملكرد در مفصل فك و عضلات كنترل‌كننده حركات فك مي‌شود و مي‌تواند منجر به ايجاد تغييرات ثانويه در اكلوژن شود. اكلوژن و دندان‌ها بعنوان بخشي از سيستم جونده با مفصل فك و عضلات جونده مرتبط هستند، بنابراين بررسي رابطه شاخص پوسيدگي DMFT و اختلالات مفصل گيجگاهي-فكي، در تشخيص و مديريت اين اختلالات و انتخاب و اجراي طرح درمان‌هاي مناسب حائز اهميت است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي-تحليلي، 203 بيمار (1/61% زن و 9/%38 مرد) مراجعه‌كننده به كلينيك دانشكده دندانپزشكي رشت وارد مطالعه شدند و مشخصات فردي-اجتماعي آن‌ها جمع‌آوري شد. سپس علائم و نشانه‌هاي TMD و ويژگي‌هاي اكلوژن استاتيك و فانكشنال بررسي شدند و مجموع تعداد دندان‌هاي پوسيده، درمان‌شده و ازدست‌رفته، بعنوان شاخص DMFT تعيين شد. نتايج: شيوع TMD %68 بود. فراواني نشانه‌هاي TMD شامل: صداهاي مفصلي 9/39%، محدوديت بازكردن دهان 1/28%، انحراف فك 6/24%، درد مفصل تمپورومنديبولار 8/10% و درد عضلات 2/20% بود. TMD با جنسيت مرد (p=0.052)، سابقه دررفتگي فك در حالت دهان باز (p=0.047)، عدم هماهنگي CR و MI (p=0.057) و تماس پيش‌رس (p=0.032) ارتباط قابل‌توجهي نشان داد اما با ساير ويژگي‌هاي اكلوژن مرتبط نبود. مقدار ميانگين و انحراف معيار شاخص DMFT، 7/6 ± 1/15 بود. شاخص DMFT ارتباطي با TMD (p=0.936) نشان نداد. نتيجه‌گيري: پوسيدگي‌هاي دنداني و TMD در شهر رشت شايع هستند. بروز علائم و نشانه‌هاي TMD ارتباطي با شاخص پوسيدگي DMFT نشان نداد. بروز TMD با سابقه دررفتگي فك در حالت دهان باز، عدم هماهنگي CR و MI و تماس پيش‌رس مرتبط است.

227793

علوم پزشكي گيلان