بررسي اثر آموزش فرزندپروري به مادران بر ميزان استفاده از صفحه نمايش در كودكان و نوجوانان داراي اختلال نقص توجه/بيش فعالي مراجعه كننده به مراكز درماني سرپايي روانپزشكي كودك و نوجوان در سال 1401

رشت

مقدمه: اختلال نقص توجه/بيش فعالي ، يك سندرم عصبي تكاملي است كه شامل بي توجهي، بيش فعالي و افزايش تكانشگري است. اين اختلال، شايع ترين اختلال روانپزشكي در دوران كودكي است از آنجايي كه ميزان استفاده از صفحه نمايش در كودكان داراي اختلال نقص توجه/بيش فعالي با توجه به مقالات بالاتر مي باشد و از سوي ديگر شواهدي مبني بر تاثير مثبت روشهاي مناسب فرزندپروري در مديريت بهتر استفاده از صفحه نمايش وجود دارد، هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي اثر آموزش فرزندپروري بر ميزان استفاده از صفحه نمايش در كودكان و نوجوانان داراي اختلال نقص توجه/بيش فعالي مراجعه كننده به مراكز درماني سرپايي روانپزشكي كودك و نوجوان ، مي باشد. مواد و روشها: مطالعه حاضر از نوع كارآزمايي باليني نيمه تجربي است . جمعيت مورد مطالعه عبارتند از تمامي كودكان و نوجوانان داراي اختلال نقص توجه/ بيش فعالي و مادران آنها كه به مراكز درماني سرپايي روانپزشكي كودك و نوجوان شهرستان رشت در سال 1401 مراجعه نمودند و به دو گروه مداخله و كنترل تقسيم شدند. از افراد نمونه پرسيده شد كه در طول يك روز چه مدت زماني را صرف استفاده از صفحه نمايش(تلويزيون، ويديو،موبايل، تبلت، كامپيوتر،بازي هاي رايانه اي،اپليكيشن هاي ارتباطي و ... ) كردند و تقسيم بندي زماني به صورت زير يك ساعت،يك تا سه ساعت،سه تا پنج ساعت و پنج ساعت يا بيشتر بود كه قبل و بعد از مداخله از افراد نمونه پرسيده شد. آموزش توسط فوق تخصص روانپزشكي كودك و نوجوان آشنا به تكنيك هاي آموزش فرزندپروري، طي 8 هفته هر هفته 1 جلسه 45 دقيقه تا 1 ساعت اجرا شد و دستيار روانپزشكي نقش co-therapist را داشت. اين روش بر اساس محتواي آموزشي مشترك با استفاده از پروتكل آموزشي تربيت سازنده فرزندان انجام شد كه از طريق ارائه پاورپوينت، جزوات آموزشي و پرسش و پاسخ بود. قبل از شروع مداخله، اطلاعات دموگرافيك و ميزان ساعات استفاده از صفحه نمايش از افراد نمونه پرسيده شده پس از پايان جلسات مداخله و سه ماه بعد از مداخله ميزان ساعات استفاده از صفحه نمايش مجدد مورد ارزيابي قرار گرفت. يافته ها: در اين مطالعه، براي بررسي تأثير آموزش فرزندپروري بر مادراني كه كودكان داراي اختلال نقص توجه/ بيش‌فعالي هستند، از 20 كودك در دو گروه استفاده شده است. در اين مطالعه، 62.5٪ كودكان پسر و 37.5٪ دختر بودند و توزيع جنسيت در دو گروه تفاوت معناداري نداشت. همه كودكان در شهر زندگي مي‌كردند و ميانگين و انحراف معيار سن كودكان 22/3±36/9 بوده است. ميانگين كل ساعات استفاده از صفحات نمايش در گروه بدون مداخله¬ي آموزشي نه تنها كاهش نيافته يك سير افزايشي ثابت هم داشته اما در گروه با مداخله آموزشي به طور قابل توجهي يك سير كاهشي از قبل از مداخله تا 8 هفته و هم¬چنين از 8 هفته تا 3 ماه داشته است (0.05 p<). نتيجه گيري:. اين مطالعه نشان داد كه آموزش فرزندپروري به عنوان روشي در دسترس به مادران كودكان داراي اختلال نقص توجه/بيش فعالي مي‌تواند به طور معناداري نقش مثبتي در كاهش ساعات استفاده از صفحه نمايش داشته باشد. كليد واژه ها: آموزش فرزندپروري، اختلال نقص توجه/ بيش فعالي، صفحه نمايش

227611

علوم پزشكي گيلان