بررسي اثر بخشي و ايمني دوز بولوس در مقايسه با استاندارد اپتيفيباتايد در بيماران مبتلا به سندرم حاد كرونري: يك كارآزمايي باليني تصادفي شده

رشت

مقدمه و هدف: سندرم حاد كرونري (ACS) يكي از مشكلات جدي قلبي است. مداخله عروق كرونر از راه پوست (PCI) متداول¬ترين درمان آن است. تجمع پلاكت ها در محل استنت گذاري عروق كرونر مي¬تواند عواقب فاجعه¬باري داشته¬باشد. بنابراين، مهار موثر پلاكت در طول و بعد از PCI حياتي است. اپتيفيباتايد يك داروي آنتي¬پلاكت است كه براي كاهش حوادث ايسكميك قلبي كاربرد دارد. اما انتخاب دوز مناسب آن بعد از PCI همچنان مورد سوال است. هدف اين مطالعه مقايسه ي ايمني و اثربخشي استفاده از بولوس اپتيفيباتايد به تنهايي در برابر درمان مرسوم در بيماران مبتلا به سندرم حاد كرونري پس از PCIبود. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه 183 بيمار ACS بالاي 18 سال مورد بررسي و همگي حين آنژيوپلاستي تحت درمان با اپتيفيباتايد قرار گرفتند. سپس، بيماران به دو گروه تقسيم شدند. در گروه A اين دارو به صورت دوز بولوس با دوز 180 ميكروگرم بر كيلوگرم و در گروه B علاوه بر دوز بولوس، انفوزيون 12 تا 18 ساعته نيز تجويز شد و دوزهاي استفاده شده در دو گروه از نظر ايمني و اثربخشي ارزيابي شدند. يافته¬ها: GFR، EF قبل و بعد، خونريزي ماژور، مرگ و عوارض الكتريكال در دو گروه تفاوت معناداري نداشتند. خونريزي مينور در گروه B به طور معناداري كمتر از گروه A بود. هيچ يك از بيماران ما stent thrombosis، ريواسكولاريزاسيون، و عوارض مكانيكال نداشتند. نتيجه¬گيري: اثربخشي و ايمني دوز بولوس اپتيفيباتايد در مقايسه با دوز استاندارد، تفاوت معناداري ندارد. بنابراين از دوز بولوس ميتوان در بيماران ACS استفاده كرد. كليد واژه¬ها: سندروم حاد كرونري، اپتيفيباتايد، بولوس، ايمني، اثربخشي

227473

علوم پزشكي گيلان