بررسي رفتارهاي انطباق خانوادگي در خويشاوندان مراقب و پيش بيني كننده هاي باليني و جمعيت شناختي آن در مبتلايان به اختلال وسواس جبري مراجعه كننده به كلينيك هاي روانپزشكي رشت در سال 1401

رشت

زمينه و هدف: مطالعات انجام شده تاكنون نشان مي دهد كه رفتارانطباقي افراد خانواده در عاقبت اختلال وسواس جبري تاثير دارد. علي رغم اهميت اين موضوع، مطالعات اندكي در كشورهاي مختلف جهان از جمله ايران انجام شده است. بررسي هاي انجام شده قبلي هم تمركز بيشتري بر گروه هدف كودكان و نوجوانان داشته و كمتر به رفتار انطباقي ساير افراد خانواده از جمله همسران توجه شده است. هدف مطالعه حاضر، بررسي فراواني رفتارهاي انطباق خانوادگي و پيش گويي كننده هاي آن درمراقبين مبتلايان به اين اختلال مراجعه كننده به كلينيك هاي سرپايي يك بيمارستان دانشگاهي و يك مركز خصوصي درمان اختلالات روان پزشكي در شهر رشت است. مواد و روش ها: اين مطالعه، پژوهشي از نوع مقطعي است كه ميزان انطباق خانوادگي و پيشگويي كننده هاي جمعيت شناختي و باليني آن را در مراقبين بيماران مبتلا به OCD بررسي مي كند. مصاحبه ساختاريافته باليني براي DSM-5، مقياس وسواس جبري يل براون (Yale-Brown obsessive-compulsive scale, Y-BOCS)، مقياس عملكرد كلي (Global Assessment of Functioning-Function : GAF-F) و مقياس انطباق خانواده-خودگزارشي (Family Accommodation Scale-Self Rated : FAS-SR) جهت جمع آوري داده ها استفاده گرديد. مصاحبه باليني ساختاريافته با استفاده از ابزار SCID-5-RV بر روي گروه بيمار و مصاحبه ي تشخيصي غير ساختار يافته بر روي گروه خويشاوند مراقب اجرا شد. داده هاي جمع آوري شده شامل متغيرهاي دموگرافيك بيماران و مراقبان از جمله سن، جنسيت، وضعيت تاهل، نوع ارتباط مراقب-بيمار بود. از نرم افزار SPSS ورژن 26 جهت آناليز داده ها استفاده شد و سطح معناداري 05/0>P در نظر گرفته شد. نتايج: 113 بيمار مبتلا به OCD مورد ارزيابي قرار گرفتند. ميانگين سني اين بيماران 97/13±74/40 سال بود. ميانگين نمره انطباق خانوادگي افراد مورد بررسي برابر با 00/12±89/25 بود. ارتباط معني داري بين متغيرهاي جمعيت شناختي و انطباق خانوادگي مشاهده نشد. ارتباط بين شدت علايم OCD قبل از درمان و انطباق خانوادگي معني دار نبود(076/0=P)، در حالي كه پس از درمان معني دار بود(000/0=P). همچنين تغييرات در شدت علايم OCD از قبل تا پس از درمان همبستگي مثبت معني داري با FA داشت (0001/0=P). شدت علايم OCDو عملكرد بيمار پيشگويي كننده هاي FA بود. نتيجه گيري: طبق نتايج اين مطالعه، شدت بيماري و وضعيت عملكرد بيمار پيشگويي كننده هاي انطباق خانوادگي دربيماران تحت درمان مبتلا به اختلال وسواس جبري مي باشند. به نظر مي رسد كه نمره انطباق خانوادگي خانوادگي شاخص باليني مهمي است كه ارزش اندازه گيري، نظارت و پيگيري در مراقبت هاي باليني را دارد. بررسي درمان‌هايي كه بهبود وضعيت انطباق خانوادگي را هدف قرار مي‌دهند شايد در بهبود نتايج درمان اختلال وسواسي جبري موثر باشند. واژگان كليدي: اختلال وسواس جبري، مقياس عملكرد كلي، انطباق خانواده.

227102

علوم پزشكي گيلان