نياز سنجي آموزشي دانشجويان پزشكي قبل از ورود به دوره باليني و در دوره باليني

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: نيازسنجي آموزشي در فرآيند مديريت آموزش و توسعه منابع انساني نقش اساسي و مؤثري دارد و در واقع زيربناي برنامه ها و فعاليت هاي آموزشي است. براي اين منظور شناخت روش ها و تكنيك هاي نيازسنجي به فرآيند شناسايي نيازهاي واقعي كمك مي كند. آموزش مبتني بر پيامد نقشي كليدي در توسعه آموزش پزشكي دارد و بر توانمندسازي دانشجويان مطابق با نيازهاي روز جامعه تأكيد دارد. هدف از اين مطالعه با هدف بررسي نياز سنجي آموزشي دانشجويان پزشكي قبل از ورود به دوره باليني و در دوره باليني انجام شده است. مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع مقطعي- توصيفي- تحليلي بر روي 145نفر از دانشجويان پزشكي در دو مقطع فيزيوپات (قبل از دوره باليني) 75 نفر و كارورزان (دوره باليني) 70 نفر در دانشگاه علوم پزشكي كردستان انجام شد. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه پژوهشگر كه شامل دو بخش بود،استفاده شد. بخش اول سوالات مربوط به ويژگي هاي فردي و بخش دوم شامل 42 سوال در دو حيطه مهارت هاي فني و ارتباطي مي باشد.. جهت تعيين پايايي از ثبات دروني از محاسبه ضريب آلفا كرونباخ استفاده شد كه ضريب بدست آمده 0.76 بود. سوالات جهت هر حيطه با استفاده از مقياس سه درجه اي كافي، نسبتا كافي، ناكافي تدوين شده بعد از جمع آوري داده ها، اطلاعات با استفاده از شاخص هاي مركزي و پراكندگي و آزمون هاي آماري كاي دو، تجزيه و تحليل شد و 0.05>p معني دار در نظر گرفته شد. نتايج: نتايج نشان داد كه ميانگين سن دانشجويان پزشكي قبل از ورود به دوره باليني 23.32 سال و دانشجويان دوره باليني 26.43 سال و ميانگين معدل دانشجويان پزشكي قبل از ورود به دوره باليني 14.53و دانشجويان دوره باليني 15.51 بوده است. همچنين دانشجويان قبل از ورود به دوره باليني 44 نفر (58.7%) پسر و 31 نفر (41.3%) دختر و دانشجويان دوره باليني 37 نفر (52.9%) پسر و 33 نفر (47.1%) دختر، دانشجويان قبل از ورود به دوره باليني ترم هفت فيزيوپات بوده و دانشجويان دوره باليني 22 نفر (31.4%) ترم 12 كارورزي، 23 نفر (32.9%) ترم 13 كارورزي و 25 نفر (35.7%) ترم 14 كارورزي بوده اند. دانش دانشجويان قبل از ورود به دوره باليني در حيطه فني و ارتباطي اكثريت ناكافي بوده و در دوره باليني بيشترين درصد آموزش ناكافي مربوط به كنترل راه هوايي پيشرفته، دتورسيون بيضه بوده و در حيطه ارتباطي بيش از نيمي از دانشجويان از دادن اطلاعات مناسب به بيمار، ارتباط مناسب با همراهان بيمار، توانايي داد خبرهاي بد به بيمار و فاميل وي به نحو صحيح و دادن توانايي لازم به بيمار جهت كسب خود كفايي آموز ناكافي را عنوان كرده اند. نتيجه‌گيري: از اين پژوهش حاضر چنين نتيجه گيري مي شود كه براي ارتقاي سطح دانش و عملكرد باليني دانشجويان بايستي آموزش بر پايه شناسايي نيازهاي آموزشي آنان پايه ريزي گردد تا بتواند منجر به ارتقاء ميزان يادگيري دانشجويان شود. لذا توصيه مي­شود مراكز آموزشي چارچوب يا ليستي از اهداف و نيازهاي آموزشي براي هر يك از كارآموزي هاي دوره پزشكي طراحي نمايند تا ضمن مشخص شدن عناويني كه طي هر دوره مي بايست آموزش داده شود، هدف نهايي كه يادگيري دانشجو و رضايت مندي وي از دوره گذرانده شده مي باشد، نيز حاصل گردد. واژگان كليدي: نياز سنجي آموزشي؛ دانشجويان پزشكي؛ فيزيوپات؛ كارورزي

227002

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

ناهيد زماني مهر