بررسي اثر تركيبي سينامالدئيد و تموزولوميد بر ميزان بقاي سلول هاي گليوبلاستوما مالتي فرم انساني رده سلولي T98G

رشت

مقدمه: گليوبلاستوما مالتي فورم شايع ترين و مهاجم ترين تومور اوليه مغزي مي باشد كه 45% از كل تومورهاي گليوما را به خود اختصاص داده است. تموزولوميد دارويي است كه براي درمان اين تومور توسط FDA به تصويب رسيده است. سينامالدئيد ماده اي است كه 99% از عصاره گياه دارچين را تشكيل مي دهد و در مطالعات زيادي به خواص آنتي اكسيداني، ضد تكثيري و ضد سرطاني آن اشاره شده است. هدف از مطالعه حاضر بررسي اثر تركيبي سينامالدئيد و تموزولوميد بر ميزان بقاي سلول هاي گليوبلاستوما مالتي فورم انساني رده سلولي T98G مي باشد. مواد و روش ها: در اين مطالعه جهت بررسي بقاي سلولي و بدست آوردن IC50 دارو ها از روش MTT استفاده شد. جهت بررسي اثر تركيبي اين دو دارو غلظت هاي ثابت 300، 150و 100 ميكرومولار سينامالدئيد با غلظتهاي متغير تموزولوميد (0-2000) ميكرومولار تركيب شد و اثر تركيبي دو دارو در مدت 48 ساعت تيمار سلولي با كمك روش MTT سنجيده شد. جهت بررسي اتوفاژي از رنگ آميزي آكريدين اورنج استفاده شد. جهت بررسي مورفولوژي آپوپتوز از رنگ آميزي گيمسا و تشخيص DNA فرگمنته از رنگ آميزي هوخست كمك گرفته شد. در پايان به منظور بررسي تغيير بيان پروتئين هاي آپوپتوتيك Bax و Bcl2 و β-actin از تكنيك وسترن بلات استفاده شد. نتايج: با استفاده از آزمون MTT در مدت 48 ساعت تيمار سلولي، IC50 سينامالدئيد 211.96±14.82 μM برآورد شد. باتوجه به نتايج حاصل از آزمون تركيب داروها دريافتيم كه تموزولوميد داراي اثر مهاري بر سينامالدئيد است و به طور معناداي موجب كاهش ميزان سيتوتوكسيسيتي در غلظتهاي تركيبي نسبت به غلظت هاي تك سينامالدئيد و تموزولوميد مي شود. در رنگ آميزي آكريدين اورنج اتوفاژي به وضوح در سلول هاي تحت تيمار ديده شد. مورفولوژي سلولها با استفاده از رنگ آميزي گيمسا مورد بررسي قرار گرفت و شواهدي نظير پيكنوتيك شدن هسته، جوانه هاي غشايي و اجسام آپوپتوتيك ديده شد. در رنگ آميزي هوخست DNA فرگمنته به وضوح به رنگ آبي درخشان در سلول هاي تحت تيمار قابل مشاهده بود. داده هاي وسترن بلات نشان داد كه تموزولوميد به طور موثري موجب افزايش Bax و كاهش Bcl2 در سلولهاي تحت تيمار مي شود اما سينامالدئيد بر ميزان بيان اين دو پروتئين تاثيري نداشت. همچنين در غلظتهاي تركيبي نسبت بيان Bax:Bcl2 درمقايسه با همين نسبت در غلظت تموزولوميد 1000 ميكرومولار كمتر و از گروه هاي سينامالدئيد 150 و 100 ميكرومولار بيشتر بود كه اين امر تأييد كننده اثر مهاري تموزولوميد بر سينامالدئيد مي باشد. نتيجه گيري: ما از مطالعات خود دريافتيم كه سينامالدئيد و تموزولوميد به تنهايي مي توانند موجب كاهش بقاي سلولهاي گليوبلاستوما شوند اما در تركيب با هم، تموزولوميد موجب كاهش ميزان سيتوتوكسيسيتي سينامالدئيد مي شود و در واقع آن را مهار مي كند. اين دو دارو همچنين موجب بروز اتوفاژي در سلول مي شوند. تموزولوميد به تنهايي موجب افزايش بيان Bax و كاهش Bcl2 مي شود اما سينامالدئيد بر ميزان بيان اين دو پروتئين تاثيري ندارد. نسبت بيان Bax:Bcl2 در گروه هاي تركيبي نشان دهنده ي اين است كه تموزولوميد با مهار سينامالدئيد، مسير مرگ سلولي را به سمت مسير ميتوكندريايي هدايت مي كند.

226523

علوم پزشكي گيلان