اثر سطوح مختلف ماده خشك جايگزين شير بجاي شير ميش بر عملكرد و سلامت بره هاي شيرخوار نژاد شال

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

علوم دامي

كارشناسي ارشد

اين پژوهش به منظور بررسي اثرات مقادير متفاوت ماده خشك، چربي و پروتئين جايگزين شير در مقايسه با شير ميش بر شاخص¬هاي عملكردي، گوارش¬پذيري، سلامت و برخي از فراسنجه¬هاي خوني بره¬هاي شيرخوار نژاد شال انجام شد. 48 راس بره شيري در سن سه روزگي در يك طرح كاملا تصادفي در 4 تيمار آزمايشي، كه بصورت متوازن از نظر جنسيت (نر يا ماده بودن)، قل¬زايي( تك قلو يا دو قلو بودن( و همچنين تاريخ تولد تقسيم شده بودند، استفاده شد. تيمارهاي آزمايشي شامل: منبع شير براي بره، شير ميش (تيمار 1)، 2) شير جايگزين معمولي با رقت شير به آب 5:1(تيمار2)، 3) شير جايگزين معمولي با رقت شير به آب 4:1 (تيمار3) و 4) جايگزين شير غني¬شده با رقت 4:1 (تيمار4). مقدار جايگزين شير تغذيه شده در تيمارهاي 2، 3 و 4 در بازه زماني 10-3 روزگي 600 ميلي¬ليتر، 17-11 روزگي800 ميلي ليتر، 18-53 روزگي 1200 ميلي¬ليتر، 58-54 روزگي 600 ميلي¬ليتر و63-59 روزگي 300 ميلي¬ليتر بود. همچنين تيمار 1 تا سن 53 روزگي دسترسي آزاد و از روز 53 تا 63 به مدت 30 دقيقه در ساعت 10:00 تا 30 : 10 اجازه دسترسي به مادرهاي خود را داشتند. زمان شيرگيري تمام بره¬ها در 63 روزگي بود و مطالعه تا روز 83 ادامه يافت. فراسنجه¬هاي عملكردي به فاصله 10 روز، رشد اسكلتي در روزهاي 3، 63 و 83، گوارش¬پذيري در روزهاي 79 تا 83 ، امتياز سلامتي هر روز و متابوليت¬هاي خوني در روزهاي 23، 63 و 83 روزگي اندازه¬گيري شدند.آناليز آماري فراسنجه¬هاي اندازه¬گيري شده با استفاده از نرم افزار SAS، رويه مختلط به صورت اندازه¬گيري¬هاي تكرار شونده مورد ارزيابي قرار گرفت. تفاوت معني¬داري بين مصرف شير برحسب ماده خشك مشاهده شد، بطوريكه تيمار 3 و 4 با تيمار 1 اختلاف آماري معني¬داري را نشان دادند. تمام تيمارها اختلاف معني¬داري از نظر ميزان مصرف خوراك آغازين داشتند به گونه¬اي كه در تيمار1 بيشترين و تيمار 2 كمترين مصرف خوراك آغازين مشاهده شد. تفاوت معني¬داري بين ميزان افزايش وزن روزانه و وزن نهايي مشاهده شد، بطوريكه بره¬هاي تغذيه شده با تيمار 2، عملكرد وزني ضعيف¬تري نسبت به تيمار 1داشتند. شاخص اسكلتي ارتفاع جدوگاه، در تيمار 1 نسبت به تيمارهاي 3 و 4 به صورت معني¬داري در شيرگيري پايين¬تر بود. دور سينه و ارتفاع كپل در دوره پس از شيرگيري در بره¬هاي تغذيه شده با جايگزين شير 2، نسبت به تيمار 1 به صورت معني¬داري پايين¬تر بود. درصد بقا در همه تيمارهاي آزمايشي 100 درصد بود، اما بره¬هاي دريافت كننده جايگزين شير 2 داراي بالاترين امتياز مدفوع نسبت به ساير تيمارها بودند. فراسنجه¬ي خوني بتاهيدروكسي بوتيرات، در سن 23 روزگي در تيمارهاي 2 و 3 بصورت معني¬داري نسبت به تيمار 1 كمتر و در روز شيرگيري در تيمار 2 نسبت به تيمار 1 بيشتر بود. غلظت آلبومين در 23 روزگي در تيمارهاي 2، 3 و 4 نسبت به تيمار 1 به صورت معني¬داري كمتر بود. در روز شيرگيري غلظت تيروكسين در تيمارهاي 2 و 3 نسبت به تيمار 1 به صورت معني¬داري كمتر بود. مطالعه حاضر نشان مي¬دهد، تغذيه بره¬ها با جايگزين شيرحاوي درصد ماده خشك بيشتر( تيمارهاي 3 و 4)، نسبت به شيرميش، اثرات يكساني بر عملكرد و سلامت بره¬هاي شيرخوار نژاد شال خواهد داشت. كلمات كليدي: بره شيرخوار، جايگزين شير، نژاد شال، ماده خشك

226517

تغذيه دام

مهندسي كشاورزي

دانشگاه صنعتي اصفهان