نقش ميانجي نياز به تعلق و ناگويي خلقي در ارتباط بين كيفيت خانواده مبدأ و مثلث‌سازي با پريشاني روانشناختي زنان و مردان در آستانه طلاق

مشاوره گرايش مشاورهي توانبخشي

9/20/2023 12:00:00 AM

روند رو به رشد آشفتگي‌هاي زناشويي و طلاق، سبب شده پژوهشگران براي پيدا كردن عوامل تاثيرگذار و راه‌حل‌هاي مناسب جهت مقابله با اين آشفتگي‌ها و پريشاني‌هاي ناشي از آن اقدام كنند. كاهش پريشاني روانشناختي زوجين هم به بهبود روابط آن‌ها و هم به استحكام بنيان خانواده و به طبع آن سلامت جامعه منجر خواهد شد. اين پژوهش با هدف بررسي نقش ميانجي نياز به تعلق و ناگويي خلقي در ارتباط بين كيفيت خانواده مبدأ و مثلث‌سازي با پريشاني روانشناختي زنان و مردان در آستانه طلاق انجام شد. پژوهش حاضر، از نوع همبستگي بود كه جامعه آماري آن كليه متقاضيان طلاق در نيم سال اول (بهار و تابستان) 1402 شهرستان مشهد بود كه براي طي كردن مراحل قانوني به مراكز مشاوره صلاحيت‌دار مراجعه كردند. از بين جامعه، 300 نفر به صورت نمونه‌گيري دردسترس به صورت داوطلبانه انتخاب گرديد. ابزار گردآوري داده‌ها در اين پژوهش، مقياس خانواده اصلي (1985)، مقياس مثلث‌سازي يوسفي و بهرامي (1394)، پرسشنامه پريشاني روانشناختي كسلر (2002)، مقياس نياز به تعلق (1999)، مقياس ناگويي خلقي تورنتو-20 (1994) بود. براي تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي همبستگي پيرسون و تحليل معادلات ساختاري به روش همزمان استفاده گرديد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه متغيرهاي پژوهش با يكديگر در ارتباط بوده و كيفيت خانواده مبدأ (019/0≥P، 227/0-=) و مثلث‌سازي (035/0≥P، 200/0=) توان پيش‌بيني پريشاني روانشناختي زنان و مردان در آستانه طلاق را دارند. همچنين مشخص شد نياز به تعلق (05/0>P) و ناگويي خلقي (01/0>P) نقش ميانجي را در ارتباط بين كيفيت خانواده مبدأ و مثلث‌سازي با پريشاني روانشناختي دارند. لذا فرضيه پژوهش مورد تاييد قرار گرفت. بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت كه از طريق بهبود كيفيت خانواده مبدأ، كار كردن روي مثلث‌سازي‌هاي مخرب، برآورده كردن نياز به تعلق، كاهش ناگويي خلقي و ارائه آموزش‌هاي لازم به زوجين جهت تقويت ارتباطات سالم شاهد بهبود عملكرد افراد در مقابله با پريشاني‌ها و آشتفتگي‌هاي رواني خواهيم بود.

226103

دانشگاه اردکان

رضاپور ميرصالح ياسر Rezapour Mirsaleh Yaser