بررسي عوامل پيش‌بيني‌كننده‌ي بقاي بيماران سرطان كولوركتال مراجعه كننده به بيمارستان رازي رشت بين سال‌هاي 1395 تا 1400

رشت

چكيده مقدمه: سرطان كولوركتال سومين سرطان شايع و دومين علت مرگ ناشي از سرطان در جهان به شمار مي‌رود. نرخ بروز اين سرطان در ايران طي چند دهه‌ي اخير به طور قابل ملاحظه‌اي افزايش يافته است. هدف از اين مطالعه، بررسي ميزان بقاي بيماران مبتلا به سرطان كولوركتال و عوامل پيش‌بيني كننده‌ي آن است. مواد و روش: در اين مطالعه‌ي گذشته¬نگر، از ابتداي سال 1395 تا انتهاي سال 1400، 419 (53% مرد) بيمار مبتلا به سرطان كولوركتال اوليه مراجعه كننده به مركز آموزشي درماني رازي، مورد بررسي قرار گرفتند. پس از تاييد كميته اخلاق، داده‌هاي بيماران از پرونده‌هاي آن‌ها استخراج شده و مدت زمان بقاي هر نمونه محاسبه شد. از روش كاپلان-ماير جهت محاسبه ميزان بقا و از آزمون لگ- رتبه و مدل مخاطرات متناسب كاكس جهت بررسي ارتباط متغيرها با ميزان بقا استفاده شد. نتايج: بقاي يك¬ساله، سه¬ساله و پنج¬ساله بيماران سرطان كولوركتال به ترتيب 1/93%، 77% و 5/66% محاسبه شد. ميانگين زمان بقا در سرطان كولون 8/68 ماه و در سرطان ركتوم 5/59 ماه بدست آمد كه اين اختلاف از نظر آماري معني‌دار (017/0 = P) بود. طبق تحليل لگ- رتبه، با افزايش سن (002/0 = P)، افزايش TNM Stage (001/0P <)، افزايش Grade (001/0P < )، مصرف سيگار (019/0 = P) و الكل (030/0 = P)، وجود تهاجم لنفاوي عروقي (016/0 = P) و تهاجم اطراف عصبي (039/0 = P)، ميانگين زمان بقا به طور معني‌داري كاهش يافت. هم¬چنين، طبق تحليل چندمتغيره در مدل مخاطرات نسبي كاكس، سن، TNM Stage، Grade، شاخص توده بدني (BMI) و تعداد پلاكت قبل از شروع درمان، به طور معني‌داري با ميزان بقا در ارتباط بودند. نتيجه¬گيري: اين مطالعه نشان داد كه سن، TNM Stage، Grade، BMI و تعداد پلاكت قبل از شروع درمان، به عنوان عوامل مستقل پيش‌بيني كننده‌ي بقاي بيماران سرطان كولوركتال مطرح هستند. كليد واژه¬ها: ميزان بقا، سرطان كولوركتال، عوامل پيش‌بيني كننده‌ي بقا، پيش‌آگهي، كولون، ركتوم، Stage، Grade

225772

علوم پزشكي گيلان