بررسي ميزان فيلتراسيون گلومرولي و HbA1c و ارتباط آن با تراكم استخوان درسه ناحيه گردن فمور، مهره‌هاي كمري و ديستال راديوس در بيماران ديابت تيپ دو مراجعه كننده به بيمارستان توحيد شهر سنندج

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

داخلي

زمينه و هدف: استئوپروز شايع ترين بيماري متابوليك استخوان است و ديابت نيز يكي از عوامل خطر براي استئوپروز است. مطالعه حاضر با هدف بررسي ميزان فيلتراسيون گلومرولي و HbA1c و ارتباط آن با تراكم استخوان درسه ناحيه گردن فمور، مهره‌هاي كمري و يك سوم ديستال راديوس در بيماران ديابت تيپ دو مراجعه كننده به بيمارستان توحيد شهر سنندج انجام شد. مواد و روشها: اين مطالعه به صورت مقطعي از نوع توصيفي-تحليلي ميباشد. حجم نمونه مورد بررسي 90 نفر از بيماران مبتلا به ديابت تيپ 2 مراجعه كننده به درمانگاه ديابت بيمارستان توحيد شهر سنندج بودند. معيارهاي ورود به مطالعه بيماران 45 تا 65 سال مبتلا به ديابت تيپ 2 و معيارهاي خروج از مطالعه شامل بيماران با مرحله نهايي نارسايي كليه، بيماران با اختلال متابوليسم كلسيم مانند هيپرپاراتيروئيديسم، بيماران با سابقه تروما و همچنين بيماراني كه در يك سال اخير مكمل ويتامين دي و يا ساير مكمل هاي موثر بر متابوليسم استخوان، دريافت نمودند، افراد با سابقه ي بيماري قلبي عروقي، كوشينگ، يائسگي زودرس، هيپوگناديسم، بيمارهاي اتوايميون، سابقه ي سرطان و سابقه نقص ايمني و مصرف كورتيكواستروييدميباشد. نمونه خون وريدي از نظر كراتينين و HbA1c سنجيده شد. ميزان فيلتراسيون گلومرولي بر اساس مقياس CKD-EPI براي بيماران محاسبه شد. براي تمام بيماران دانسيتومتري استخوان‌هاي مهره‌هاي كمري، گردن فمور و يك سوم ديستال راديوس به روش دگزا انجام شد. اطلاعات بعد از تكميل با استفاده از نرم افزار SPSS-24 و آزمون هاي آماري كاي دو، آزمون دقيق فيشر و Anova تجزيه وتحليل شدند. سطح معني داري براي تمام آزمون ها كمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. نتايج: براساس نتايج مطالعه ميانگين سن بيماران 44 سال و ميانگين BMI 39/24 بود. ميانگين زمان ابتلا به ديابت 64/8 سال بود. 4/34درصد بيماران مرد و 6/65 درصد بيماران زن بودند. شغل بيشتر بيماران خانه دار(2/42 درصد) بود. نوع داروي مصرفي در بيماران ديابتي 4/44 درصد خوراكي و 6/55 درصد انسولين بود. ميزان فيلتراسيون4/64 درصد بيماران غير نرمال و HbA1c در 70 درصد آنها كنترل نشده بود. براساس دانسيته استخوان مهره هاي كمري 9/8 درصد، گردن فمور 2/22 درصد و ديستال راديوس 9/38 درصد بيماران استئوپروز داشتند. بين سن، جنس، شغل و BMI با دانسيته استخوان مهره هاي كمري، گردن فمور و ديستال راديوس ارتباط معني دار آماري وجود نداشت(05/0p>) اما بين مدت زمان ابتلابه ديابت و ميزان فيلتراسيون گلومرولي با دانسيته استخوان مهره هاي كمري، گردن فمور و ديستال راديوس ارتباط معني دار آماري وجود داشت (05/0p<). نوع دارو و HbA1c در بيماران مورد بررسي با دانسيته استخوان مهره هاي كمري از نظر آماري معني دار نبود (05/0p>). اما با دانسيته استخوان گردن فمور و ديستال راديوس از نظر آماري معني دار بود (05/0p<). نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد ميزان فيلتراسيون گلومرولي با دانسيته استخوان مهره هاي كمري، گردن فمور و ديستال راديوس ارتباط معني داري داشت(05/0p<). شيوع استئوپروز در بيماران كه فيلتراسيون گلومرولي غيرنرمال داشتند بيشتر بود. واژگان كليدي: فيلتراسيون گلومرولي، HbA1c، تراكم استخوان، ديابت نوع دو، استئوپروز

225724

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

داخلي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

نسرين مقيمي، انور محمدي