مقايسه فراواني وجود استئوم فرعي سينوس ماگزيلاري در بيماران با و بدون سينوزيت و ارتباط آن با تنوعات آناتوميك در تصاوير توموگرافي كامپيوتري با اشعه مخروطي

دانشكده دندانپزشكي

هدف: اين مطالعه شيوع استئوم فرعي سينوس ماگزيلاري (AMO) را در بيماران با و بدون سينوزيت و همچنين ارتباط بين AMO و تنوعات آناتوميك را با استفاده از توموگرافي كامپيوتري با اشعه مخروطي (CBCT) سنجيده است. روش اجرا: در اين مطالعه مقطعي، تصاوير CBCT 244 نفر در دو گروه مورد ارزيابي قرار گرفت: گروه با سينوزيت ماگزيلاري (داراي ضخامت مخاطي بالاتر از mm2) ، و گروه فاقد سينوزيت ماگزيلاري (داراي وضعيت نرمال يا ضخامت مخاطي زير mm2). در هر گروه وجود/عدم وجود AMO، انسداد/باز بودن استئوم اصلي ماگزيلاري (PMO) و وجود تنوعات آناتوميك سينوس هاي پارانازال ثبت گرديد. اطلاعات با كمك آزمون هاي Inependent t-test، Pearson Chi-square و Fisher’s exact test مورد تحليل آماري قرار گرفت. يافته ها: در مجموع 134 زن (9/54٪) و 110 مرد (1/45٪) با ميانگين سني01/19 ± 16/34 سال وارد مطالعه شدند. وجود AMO هيچ رابطه معناداري با سينوزيت ماگزيلاري نداشت (104/0p=). از نظر فراواني هالر سل، انحراف سپتوم بيني و كونكا بلوزا هيچ اختلاف معناداري بين دو گروه مشاهده نشد (05/0p>). با اين حال، فراواني توربينيت مياني پارادوكسيكال (001/0p<) و دو شاخه (017/0p=) به طور معناداري در گروه نرمال بالاتر بود؛ و فراواني PMO در گروه پاتولوژيك بيشتر بود (001/0p<). AMO هيچ ارتباط معناداري با تنوعات آناتوميك در هيچ گروهي نداشت (05/0p>). جنسيت داراي اثري معنادار بر وجود AMO بود (013/0p=). نتيجه گيري: وجود AMO ارتباط معنادار با سينوزيت نداشت، اما فراواني آن در زنان گروه نرمال و مردان گروه پاتولوژيك بيشتر بود. همبستگي معنادار بين AMO و تنوعات آناتوميك مشاهده نشد. كلمات كليدي: تنوع آناتوميك؛ استئوم فرعي ماگزيلاري ؛ توموگرافي كامپيوتري با اشعه مخروطي؛ سينوزيت

225122

دانشگاه علوم پزشكي گيلان