عنوان
بررسي ابتلا به سندروم دكامپريشن پريكارد بعد از پريكارديوسنتز و عوامل مرتبط با سندروم در بيماران پريكارديال افيوژن شديد و تامپوناد قلبي مراجعه كننده به بيمارستان حشمت در سال‌هاي 1402-1399
محل تحصيل
رشت
چكيده
مقدمه: سندروم دكامپرشن پريكارد يا pericardial decompression syndrome (PDS) يك عارضه ي كمتر شناخته شده و بالقوه خطرناك و با شيوع ناشناخته در بيماران تامپوناد قلبي كه تحت پريكارديوسنتز قرار ميگيرند ميباشد.گزارش هايي كه در مورد PDS وجود دارد معمولا نشاندهنده ي شروع علايم نارسايي قلبي بعد از يك دوره ي كوتاه اوليه ي بهبود پس از پريكارديوسنتز ميباشد . همچنين در حال حاضر گايدلاين واضح و مشخصي در رابطه با اينكه تخليه ناگهاني چه مقدار مايع باعث بروز اين سندروم خواهد شد وجود ندارد.
مواد و روش ها: در اين تحقيق 70 بيمار پريكارديال افيوژن بيمارستان حشمت كه توسط كارديولوژيست كانديد پريكارديوسنتز شده اند در اين بازه ي زماني سه ساله وارد مطالعه شدند .اطلاعات لازم بلافاصله پس از پريكارديوسنتز و سپس در بازه هاي زماني 1 ساعت ،24ساعت ، 48 ساعت و 72 ساعت بعد نيز مجددا بررسي و ثبت شد (در هر كدام از اين بازه هاي زماني كه PDS اتفاق بيفتد، تعريف PDS روي مي دهد). تعريف بروز PDS به صورت مجموع بروز :1:كاهش كسر جهشي بطن چپ 2: تشديد نارسايي دياستوليك, قطر انتهاي دياستوليك بطن چپ و راست 3:نارسايي جديد بطن راست در اكوكارديوگرافي4: بروز جديد و يا تشديد علائم ادم حاد ريه 5: بروز و يا تشديد هرگونه علايم دال برنارسايي قلبي ميباشد.
نتايج: : بروز سندروم دكامپريشن پريكارد (PDS) در كل بيماران 71/5 درصد (4 نفر) بدست آمد. ميانگين سني و وزن در دو گروه مبتلا و غيرمبتلا به سندروم دكامپريشن پريكارد اختلاف معني داري نداشتند.بروز سندروم دكامپريشن پريكارد با شدت نارسايي قلبي به طور معني داري افزايش پيدا مي كرد و در بيماران با نارسايي قلبي شديد، بروز 50 درصد بود (024/0P=). همچنين بروز سندروم دكامپريشن پريكارد در بيماران مبتلا به سرطان، داراي بيماري هاي روماتولوژيك و بيماران با سابقه راديوتراپي يا شيمي درماني بيشتر از ساير بيماران بود. بروز سندروم دكامپريشن پريكارد در افراد با حجم مايع درناژشده 1999-1500 ميلي ليتر 50/37 درصد و بيشتر از ساير گروه ها بود (002/0P=)
نتيجه گيري:در بيماران با ريسك فاكتورهايي نارسايي بطني، كنسر و ديابت توصيه به تخليه مايع به صورت تدريجي و يا مرحله به مرحله با حجم كم ميشود وبا توجه به نتيجه گيري مشترك از نوع درمان PDS، توصيه به درمان علامتي بيماران تا زمان بهبودي آنها مي شود در نهايت با توجه به اينكه ميزان بروز PDS در موراد پريكارديوسنتز، كم مي باشد، توصيه به مطالعات مروري و با حجم نمونه بالا براي مشخص كردن ريسك فاكتور هاي بروز PDS در بيماران با افيوژن پريكارد مي شود.
كليد واژه: سندرم دكامپريشن پريكارد، نارسايي قلبي، تامپوناد، پريكارديال افيوزن، پريكارديوسنتز، كسر جهشي بطن چپ
شماره ركورد
225047
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان