بررسي شيوع عوارض درازمدت عفونت ويروس كوويد-19 در بيماران خاص مانند بيماران سرطاني، كليه، پيوند اعضا و روماتيسمي شامل لوپوس، آرتريت روماتوئيد، آرتروپاتي‌هاي سرونگاتيو اسپونديلو، واسكوليت و بهجت بستري در بيمارستان‌هاي توحيد و كوثر سنندج در سال 1401

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

داخلي

مقدمه: سندرم حاد تنفسي ويروس كرونا 2 (SARSCoV-2) همچنان يك مشكل بهداشتي در سراسر جهان است. درحالي‌كه دانش ما در مورد تعامل بيماري¬هاي زمينه¬اي مختلف و مديريت آنها با مرگ‌ومير ناشي از COVID-19 به‌تدريج در حال تكامل است، هنوز سؤالات بي‌پاسخ بسياري در مورد تأثير COVID-19 بر انواع بيماري¬هاي زمينه¬اي و پيش‌آگهي آن¬ها وجود دارد. لذا در اين مطالعه سعي شده عوارض و پيامدهاي COVID-19 تا يك سال بعد از ابتلا به آن در افراد با سابقه بيماري‌هاي خاص و روماتولوژيك مورد بررسي قرار بگيرد. روش كار: در يك مطالعه هم‌گروهي گذشته¬نگر، سوابق پزشكي همه افراد باسابقه بيماري خاص شامل بيماران سرطاني، كليوي، داراي پيوند اعضا، بيماران داراي سابقه CVA و نيز افراد داراي بيماري¬هاي روماتولوژيك كه در بازه زماني يك¬ساله (1400-1399) به دليل ابتلا به كويد-19 بستري‌شده بودند، موردبررسي قرار گرفت. سپس جهت پيگيري و اطلاع از وضعيت افراد و عوارض پيش¬آمده تا يك سال بعد از ابتلا به بيماري با آن‌ها تماس گرفته شد در صورت لزوم براي معاينه و بررسي¬هاي بيشتر به كلينيك بيمارستان كوثر دعوت شدند. هر بيمار در طي مدت بستري و تا يك سال پس از ابتلا ازنظر بروز عوارض احتمالي و پيامدهاي مختلف مانند rejection پيوند، عود بدخيمي، تشديد و عود بيماري¬هاي روماتولوژيك، تشديد CVA، تشديد بيماري¬هاي خوني مانند آنمي يا ترومبوسيتوپني و مرگ موردبررسي قرار گرفتند. نتايج: در مطالعه حاضر، شرايط 725 نفر از بيماران مبتلابه كوويد-19 (414 نفر زن و 311 نفر مرد) با ميانگين سني (6/17) ± 22/57 سال كه سابقه بيماري‌هاي خاص شامل سرطان، اختلالات كليوي، پيوند اعضا و همچنين سابقه CVA و بيماري‌هاي روماتولوژيك داشتند، موردبررسي قرار گرفت. 45% از آن‌ها بالاي 60 سال سن و تنها 7% از بيماران زير 20 سال سن داشتند. بر اساس يافته‌هاي اين مطالعه، شايع‌ترين بيماري زمينه‌اي در بين بيماران بستري‌شده بيماري‌هاي روماتولوژيكي (3/%28)، كانسر (5/%25) و سپس سابقه CVA (6/%16) بود. بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه در 2/7% و نياز به ونتيلاسيون در 5/10% از بيماران گزارش شد. 6/10% از بيماران عليه ويروس كرونا واكسينه شده بودند. درنهايت 241 نفر از بيماران (2/%33) علي‌رغم انجام اقدامات درماني براي آن‌ها فوت نمودند كه مرگ 96 نفر آن‌ها (%13) پس از ترخيص از بيمارستان اتفاق افتاده بود. در پيگيري‌هاي به‌عمل‌آمده به مدت يك سال پس از ابتلا به كوويد – 19، بيماري در 38% از بيماران روماتولوژيكي شعله‌ور شده بود. عود بدخيمي در بيماران مبتلابه كانسر مشاهده نشد. در 17% از بيماران با اختلال مزمن كليوي، نارسايي كليوي تشديد و نياز به همودياليز پيدا كردند. پس زدن عضو پيوندي در هيچ‌كدام از بيماران مشاهده نشد. ابتلاي مجدد به عفونت كوويد-19 در طي يك سال بعد از ابتلاي اوليه در افراد باسابقه پيوند اعضاء و CKD در مقايسه با ساير بيماران بيماران با اختلاف معني‌داري بيشتر بود (01/0=P). كاهش اشتها در بيماران قلبي عروقي به‌طور قابل‌ملاحظه‌اي بيشتر از ساير بيماران بود (001/0>p). كاهش وزن نيز در افراد باسابقه پيوند اعضاء نسبت به ساير بيماران به طور معني داري بيشتر بود (003/0=p). مرگ‌ومير با نوع بيماري زمينه‌اي افراد ارتباط معني‌داري نشان نداد (73/0 = P). بر اساس نتايج مربوط به تجزيه‌وتحليل رگرسيون چند متغيره علائم كاهش اشتها وقوع مرگ‌ومير در افراد مبتلابه كوويد – 19 باسابقه بيماري‌هاي خاص را تا 41/5 برابر افزايش داد (OR: 5.41 Cl 95%: 3.55 – 8.23). افزايش مدت‌زمان بستري در بيمارستان نيز احتمال مرگ‌ومير پس از ابتلا به كوويد – 19 در بيماران را افزايش داد (OR: 1.73 Cl 95%: 1.56 – 1.90). نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كاهش اشتها و افزايش مدت زمان بستري در بيمارستان مي¬توانند از عوامل پيش‌بيني كننده احتمال مرگ‌ومير پس از ابتلا به كوويد – 19 در بيماران با سابقه بيماري هاي خاص باشند. كلمات كليدي: كوويد 19؛ عوارض بلند¬مدت؛ بيماري¬هاي روماتولوژيك؛ بيماري¬هاي خاص

224951

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

داخلي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

انور محمدي بانه، عزت الله رحيمي