طراحي، ساخت و مشخصه‌يابي زخم‌پوش سه‌لايه چندمنظوره حاوي نانوذرات نقره و داروي موپيروسين جهت كاربرد در ترميم زخم

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

مهندسي پزشكي

دكتري

پانسمان‌هاي يك‌لايه به دليل ويژگي‌هاي فردي و كاستي‌هاي آن‌ها كه نمي‌توانند تمام نيازهاي باليني را برآورده سازند ازاين‌جهت طراحي پانسمان‌هاي چندلايه با خواص متفاوت موردتوجه قرار گرفته است كه به طور هم‌زمان چندين مزيت را فراهم مي‌سازند. زخم‌پوش چندلايه مي‌تواند ساختار سلسله‌مراتبي پوست را تقليد كند، بهبود زخم را تسريع كند و از پوست در برابر آلودگي و عفونت محافظت كند. در اين مطالعه، زخم‌پوش سه‌لايه از طريق تركيبي از روش چاپ سه‌بعدي و الكتروريسي ساخته شد. ابتدا در فاز اول جهت انتخاب لايه تحتاني، لايه نانوالياف هسته - پوسته از پلورونيك - اف127 (F127) حاوي 2 درصد وزني موپيروسين (Mup) در هسته و تركيب پكتين (Pec)-كراتين (Kr) در پوسته با تكنيك الكتروريسي هم محور ساخته شد و با نانوالياف تركيبي از همين مواد مورد مقايسه قرار گرفت. قطر الياف و مساحت سطح ويژه نانوالياف تركيبي به ترتيب حدود 101.56 نانومتر و 20.16 مترمربع بر گرم بود، درحالي‌كه قطر الياف و سطح ويژه نانوالياف هسته - پوسته F127-Mup/Pec-Kr به ترتيب در حدود 97.32 نانومتر و 25.26 مترمربع بر گرم اندازه‌گيري شد. درصد تخريب‌پذيري نانوالياف تركيبي و هسته - پوسته به ترتيب 27.65 درصد و 32.28 درصد در طول 7 روز بود. انتشار پايدار Mup از نانوالياف هسته - پوسته طي 7 روز (87.66 درصد) اتفاق افتاد، درحالي‌كه نانوالياف تركيبي F127-Pec-Kr-Mup در چند ساعت اول يك رهايش انفجاري (89.38 درصد تا 48 ساعت) داشتند و رهايش تجمعي از اين نانوالياف برابر با 91.36٪ پس از 7 روز محاسبه شد. باتوجه‌به آزادسازي كنترل شده Mup، ساختار هسته - پوسته به طور قابل‌توجهي رفتار كراتينوسيت‌هاي انساني، پتانسيل رگ‌زايي و بهبود زخم را در مدل موش در مقايسه با ساختار تركيبي بهبود بخشيد. در نتيجه، نانوالياف هسته - پوسته F127-Mup/Pec-Kr به‌عنوان نمونه‌ي بهينه در فاز اول انتخاب شد. در فاز دوم مطالعه، يك ساختار پرينت سه‌بعدي از F127-كواترنايزدكيتوسان - نانوذرات نيترات نقره (F127-QCS-AgNO3) به‌عنوان لايه‌ي شخصي‌سازي‌شده‌ي جاذب، متخلخل و ضدباكتري تهيه شد. نانوالياف هسته - پوسته‌ي F127-Mup/Pec-Kr به‌عنوان لايه تحتاني و نانوالياف پلي‌يورتان (PU) براي جلوگيري دهيراته شدن زخم به‌عنوان لايه فوقاني از طريق الكتروريسي پوشش‌دهي شد. در اين مطالعه زخم‌پوش سه‌لايه (3L) با زخم‌پوش‌هاي دولايه فاقد لايه تحتاني مورد مقايسه قرار گرفت. ميانگين استحكام كششي و مدول الاستيك داربست 3L به ترتيب 0.08 ± 0.65 مگاپاسكال و 2.33 ±9.37 مگاپاسكال اندازه‌گيري شد. انتشار يون‌هاي Ag، رهايش موپيروسين (Mup) و فعاليت ضدباكتريايي پانسمان‌ها مورد بررسي قرار گرفت. باتوجه‌به نتايج، بيشترين ميزان چسبندگي و زنده‌ماندن سلولي و پتانسيل رگ‌زايي در بين نمونه‌هاي موردمطالعه مربوط به داربست 3L بود كه به طور قابل‌توجهي باعث تسريع بهبود زخم با ضخامت كامل در مدل موش صحرائي شد.

224277

بيومتريال

مهندسي مواد

دانشگاه صنعتي اصفهان