بررسي ايمني و اثربخشي اثر پيوند سلول هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بند ناف در بيماران مبتلا به ايسكمي تهديدكننده اندام (فاز I كارآزمايي باليني)

رشت

هدف: ارزيابي ايمني، امكان‌پذيري و اثربخشي سلول‌هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از ژله وارتون (WJ-MSC) براي ايسكمي بحراني اندام (CLI) در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 به صورت و كارآزمايي باليني فاز I open-label، تك بازو و تك مركزي. مواد و روش‌ها: از شش بيمار غربا‌لگري ‌شده مبتلا به CLI، پنج نفر تزريق سلولي داخل عضلاني به گاستروكنميوس، سولئوس و قسمت پروگزيمال عضلات تيبياليس قدامي اندام تحتاني ايسكميك يا زير زانو دريافت كردند. پيامد اوليه مطالعه ايمني سلول درماني بود و پيامدهاي ثانويه شامل بهبودي نمره درد، زمان راه رفتن بدون درد، شاخص ناتواني پا و مچ پا (FADI)، بهبود قانقاريا و زخم، وجود نبض در ناحيه محل بيماري و عدم وجود قطع عضو به عنوان اثربخشي درمان. يافته‌ها: در طول مدت پيگيري شش ماهه، هيچ عارضه جانبي در هيچ يك از بيماران مشاهده نشد. شش ماه پس از مداخله، مقادير FADI و زمان راه رفتن بدون درد به طور معني¬داري بيشتر از قبل از مداخله بود، اما تفاوت آماري معني داري بين ساير نقاط زماني مشاهده نشد. ميانگين VAS پس از شش ماه به‌طور معني‌داري كمتر از مقادير قبل از مداخله بود و از 55.8 ميلي‌متر به 38.8 ميلي‌متر رسيد، اما تفاوت آماري معني‌داري بين ساير مقاطع زماني مشاهده نشد. همچنين طي پيگيري شش ماهه هيچ يك از بيماران متحل قطع عضو از ناحيه پا و حتي انگشتان پا نشدند. نتيجه گيري: تزريق عضلاني WJ-MSCهاي آلوژنيك در بهبود شرايط باليني بيماران مبتلا به CLI ايمن و موثر بود. كلمات كليدي: ايسكمي تهديدكننده اندام، سلول درماني، سلول¬هاي بنيادي مزانشيمي، ژله وارتون، پيوند آلوژنيك

224239

علوم پزشكي گيلان