بررسي اثر افزوده شدن رانولازين به درمان استاندارد سوختگي بر ايسكمي بافتي و پيامد باليني بيماران با سوختگي شديد: يك كارآزمايي باليني

رشت

مقدمه: صدمات سوختگي يكي از مهم‌ترين عوامل تهديدكننده سلامت، ناتواني و مرگ‌ومير به شمار مي‌روند و تبعات اقتصادي-اجتماعي شديدي را به بيماران، خانواده ها و همچنين كل جامعه، به ويژه نظام سلامت تحميل مي‌كنند. با توجه به اهميت نجات ناحيه استاز زخم هاي سوختگي و تاثير آن در بهبود روند بازتواني، تعداد روزهاي بستري و همچنين كاهش بار مالي تحميلي به نظام سلامت از يك سو، و وجود شواهدي مبني بر اثرات داروي رانولازين در كنترل و بهبود عوارض ناشي از پديده ايسكمي - ريپرفيوژن در كنار عوارض ناچيز آن از سوي ديگر، در اين مطالعه بر آن شديم تا به بررسي تاثير داروي رانولازين در ترميم زخم‌هاي سوختگي بپردازيم. مواد و روش¬ها: تحقيق حاضر يك كارازمايي باليني تصادفي يك سوكور مي‌باشد. نمونه‌ها در دو گروه كنترل و مداخله به حجم مجموعا 78 نفر (هر گروه 39 نفر) از مراجعه¬كنندگان به بيمارستان ولايت در سال 1402 و منطبق بر معيار هاي ورود و خروج تعيين شده‌اند. بيماران علاوه بر دريافت درمان استاندارد سوختگي، از هنگام پذيرش در اورژانس در روز اول بستري به مدت پنج روز هر 12 ساعت يك بار يك قرص رانولازين 500 ميلي گرم در گروه مداخله دريافت مي‌كنند. ابزار اندازه‌گيري، يك چك ليست شامل اطلاعات دموگرافيك بيماران و ارزيابي عوارض موضعي و سيستميك مي‌باشد. نتايج: از 78 نفر بيمار تحت بررسي در پژوهش، تعداد 65 نفر (معادل 83.3 درصد) مرد و تعداد 13 نفر (16.7 درصد) زن بوده‌اند. ميانگين سني كل بيمار تحت بررسي در تحقيق 32.36 سال با انحراف معيار 526/11 سال است. تعداد 64 نفر (معادل 82.1 درصد) داراي سوختگي ناشي از آتش و تعداد 14 نفر (17.9 درصد) داراي سوختگي با آب جوش بوده‌اند. ميانگين درصد سوختگي بيماران تحت بررسي در تحقيق 27.44 با انحراف معيار 6.148 است. همچنين ارتباط معناداري بين درصد گرافت و نسبت آن به درصد سوختگي با گروه درماني بيماران مشاهده شد. ميزان پاسخ التهاب سيستميك در بيماران گروه مداخله در روز سوم پس از سوختگي به ميزان قابل توجهي كمتر (38.5% در برابر 10.3%) بوده است (P value= 0.004). به علاوه، ميانگين طول مدت بستري در بيماران گروه مداخله (4.82 روز) به ميزان قابل توجهي كمتر بيماران گروه كنترل بود (7.85 روز) (P value = 0.000). نتيجه¬گيري: بطور كلي، رانولازين تأثيرات مثبت قابل توجهي بر روي جوانب مختلف مراقبت از بيماران سوختگي دارد. افزايش ميزان بقاي سلولي و بازگرداندن آسيب تحت تاثير جلوگيري از آپوپتوز و همچنين كوتاه شدن مدت اقامت در بيمارستان، با در نظر داشتن توانايي كاهش التهاب سيستميك، رانولازين را به عنوان درماني ارزشمند در مديريت سوختگي‌ مطرح مي سازد. كليدواژه: سوختگي، رانولازين، ايسكمي، گرافت پوستي

223867

علوم پزشكي گيلان