دلايل تمايل به پرداخت بيماران داراي نواحي بي دندان در شهر رشت، بين درمان ايمپلنت و پروتز براي درمان بي دنداني در سال1402

دانشكده دندانپزشكي

چكيده زمينه و هدف: بيماري هاي مرتبط با دهان و دندان جز چهارمين بيماري پرهزينه در دنيا محسوب مي شود، بطوريكه بخش قابل توجهي از هزينه هاي خدمات دندانپزشكي به صورت مستقيم مثل پرداخت از جيب بيماران، مي باشد. با توجه به اهميت آگاهي دندانپزشكان در حفاظت از مردم از پيامدهاي مالي خدمات دندانپزشكي، مي تواند راه را براي درمان هاي جايگزين مناسب باز كند. مواد و روش ها: مطالعه بصورت توصيفي- مقطعي، از طريق پرسشنامه هاي آنلاين در اختيار 216 نفر از افراد قرار گرفت كه به روش نمونه‌گيري در دسترس بر اساس معيارهاي ورود، اجرا شد. اين پرسشنامه شامل اطلاعات دموگرافيك و سوالات(سناريوها) مرتبط با بيماران بود. سپس داده هاي جمع آوري شده تجزيه و تحليل شد. سطح معني‌داري 05/0 در نظر گرفته شد. نتايج: اين مطالعه نشان داد 73.1 درصد از افراد درمان ايمپلنت و 12.9 درصد درمان پروتز را براي جايگزيني دندانهاي از دست رفته انتخاب كردند.حداكثر مقدار تمايل به پرداخت(WTP) براي ايمپلنت تقريبا 121 ميليون تومان و 49 ميليون تومان براي پروتز بود. عوامل مختلفي از جمله مشخصات فردي بيماران و ويژگي هاي درمان بر ترجيحات درماني و تمايل به پرداخت تأثيرگذار بودند. نتيجه گيري: طبق اين پژوهش تمايل به پرداخت بيماران داراي ناحيه بي دنداني در شهر رشت براي درمان ايمپلنت بسيار بيشتر از پروتز بود، كه پرداخت آن براي افراد زيادي از جامعه امكان پذير نيست. نتايج بهبود سياست‌هاي بهداشت دهان و دندان را براي ارتقا سلامت دهان و دندان در جامعه توصيه مي‌كند. كليدواژه: پوسيدگي هاي دنداني-تمايل به پرداخت- بي دنداني-ايمپلنت

223369

علوم پزشكي گيلان