عنوان
تاثير مصاحبه شفاهي به همراه تصويرنگاشت در كاهش خطاهاي مربوط به اندازه‌گيري دوز اشكال دارويي مايع در والدين كودكان مراجعه كننده به اورژانس مركز آموزشي درماني 17 شهريور، يك مطالعه نيمه تجربي، رشت، 1402
محل تحصيل
رشت
چكيده
طبق تعريف FDA هر اتفاق قابل پيشگيري كه باعث استفاده نامناسب از دارو و يا آسيب به بيمار شود تحت عنوان خطاي دارويي شناخته ميشود. مطالعات انجام شده نشان داده است كه بيش از 80 درصد از خطاهاي دارويي خارج از بيمارستان در ميان كودكان خردسال، در مورد فرمولاسيون هاي مايع روي مي دهد. كودكان قادر به تجويز دارو براي خود نيستند، بنابراين سطح سواد پايين فرد مراقبت كننده از كودك مي‌تواند در بروز خطاهاي دارويي نقش داشته باشد. پيمانه هاي دارويي بيشترين ابزاري هستند كه براي كاهش خطاي دارويي استفاده ميشوند اما باز هم به تنهايي كفايت نمي‌كنند؛ در مواقعي كه دوز دارو در محدوده‌اي بين پيمانه‌هاي موجود باشد امكان خطا افزايش مي‌يابد. براساس مطالعات، استفاده از تصويرنگاشت براي كمك به بهبود توجه، درك دستورالعمل هاي پزشكي، يادآوري اطلاعات، و پايبندي به اهداف بهداشتي در ميان بيماران بزرگسال مفيد است.
اهداف: .مطالعه حاضر با هدف بررسي تاثير مصاحبه به روش شفاهي به همراه تصويرنگاشت در كاهش بروز خطاهاي دارويي مربوط به اندازه گيري دوز اشكال دارويي مايع در مقايسه با مصاحبه شفاهي به تنهايي در كودكان مراجعه كننده به اورژانس مركز آموزشي درماني 17 شهريور رشت، مي پردازد.
روش‌ها: جمع آوري اطلاعات از طريق مصاحبه با 60 نفر از والدين كودكان صورت گرفت. والدين بيماران به طور تصادفي در 2 گروه تقسيم شدند. گروه اول 8 حجم از مايع پاراستامول را با استفاده از قطره چكان (5/0 و 1 ميلي ليتر)، پيمانه اندازه گيري (5/2 و 5 ميلي ليتر) سرنگ (2 و 5 ميلي ليتر) و قاشق مدرج (5/2 و 5 ميلي ليتر) قبل و بعد از مصاحبه شفاهي توسط دانشجو اندازه گيري كردند. درگروه دوم همين اندازه گيري ها قبل و بعد از انجام مصاحبه شفاهي به علاوه تصويرنگاشت انجام گرفت.
نتايج: طبق نتايج بدست آمده ميانگين سن كودكان مورد بررسي در گروه آموزش شفاهي 71/0 ± 67/5 سال و در گروه تصويرنگاشت 74/0± 23/5 سال بود. بيشترين فراواني مربوط به پسران (3/63 درصد)، والدين زن(90 درصد) و سطح دانش مربوط به سطح دانش كافي والدين (50 درصد) بود. ميانگين درصد خطا قبل از اجراي مداخله در گروه آموزش شفاهي 73/0 ± 95/3 و تصويرنگاشت 40/3 ± 31/9 بود. همچنين ميانگين درصد خطا بعد از اجراي مداخله در گروه آموزش شفاهي 19/0 ± 10/1 و تصويرنگاشت 32/0 ± 61/1 بود. ميانگين درصد خطا در رده سني بيشتر از 4 سال در دو گروه مورد بررسي تفاوت معنادار داشت (020/0=p). همچنين ميانگين درصد خطا قبل از انجام مداخله در گروه تصويرنگاشت بالاتر بود. نتايج مقايسه خطا بين دو گروه مورد بررسي با تعديل متغيرهاي مستقل نشان داد در زمان قبل مداخله خطا بطور متوسط 28/5 واحد بالاتر از بعد مداخله مي¬باشد (002/0=p) و همچنين ميزان خطا در گروه شفاهي بطور متوسط 62/2 واحد كمتر از گروه تصويرنگاشت بود كه اين تفاوت معنادار نبود (131/0=p).
نتيجه گيري: آموزش، چه بصورت شفاهي به همراه تصويرنگاشت و چه بصورت شفاهي به تنهايي باعث كاهش خطاهاي مربوط به سنجش دوز داروي مايع مي شود(002/0=p) و اين كاهش ارتباطي با ويژگي هاي دموگرافيك كودك يا والد و يا سطح دانش سلامت والدين ندارد.
شماره ركورد
223283
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان