بررسي ماندگاري نقص بويايي و چشايي در بيماران مبتلا به كوويد 19 بستري شده در بيمارستان توحيد سنندج در بازه زماني تير تا شهريور 1400

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: اين مطالعه با هدف بررسي ماندگاري نقص بويايي و چشايي در بيماران مبتلا به كوويد 19 انجام شد ، چراكه در عفونت هاي ويروسي اختلالات بويايي و چشايي پس از ويروس معمولاً پس از عفونت دستگاه تنفسي فوقاني رخ مي دهند كه از علل شايع اختلالات بويايي و چشايي هستند.و اين عوارض در همه گيري كوويد 19 به طور شايعي رخ داده و گاها بازيابي قدرت بويايي و چشايي در بيماران دشوار بوده و با توجه به تاثيراتي كه بر كيفيت زندگي فرد دارد بر آن شديم كه مطالعه اي در اين زمينه انجام دهيم. مواد و روش ها: اين پژوهش به صورت يك مطالعه كوهورت توصيفي گذشته نگر بر روي بيماران مبتلا به كوويد 19 كه تشخيص انها بر اساس PCR داده شده بود و در بيمارستان توحيد سنندج بستري شده بودند ، انجام شد.و ديتاها با بررسي پرونده‌هاي بيمارستاني و تكميل آن طي تماس تلفني با بيماران جمع آوري شد. در قسمت آمار توصفي از آماره هاي ميانگين و انحراف معيار آن، فراواني و نسبت استفاده شد.در قسمت آمار تحليلي از آزمونهاي تي مستقل، همبستگي پيرسون، آناليز واريانس و معادل ناپرامتريك آنها و آزمون كاي دو استفاده شد و تمامي آناليزها در بستر نرم افزار SPSS نسخه 16 انجام گرفته و سطح معني‌داري در اين مطالعه P<0.05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: در مطالعه حاضر تعداد 351 نفر وارد مطالعه شدند كه ميانگين سني آنها 46/48 سال با انحراف معيار 29/15 بود كه بالاترين سن 93 سال و پايين ترين سن 12 سال بود.كه از اين تعداد 55 درصد (193 نفر)را زنان تشكيل دادند. 67.5 درصد (237 نفر) داراي نقص كامل يا ناقص بويايي و چشايي بودند. فراواني نقص بويايي و چشايي در مردان 62.7 درصد (99 نفر) و در زنان 71.5درصد (138نفر) بود كه توزيع نقص بويايي و چشايي در بين مردان و زنان معني دار نبود ( 0.078= p value) . بيشترين درصد نقص بويايي و چشايي مربوط به گروه سني 30 تا 49 سال بوده با درصد 73.3 و كمترين درصد مربوط به گروه سني50 سال به بالا با درصد 60.5 بود همچنين گروه سني زير 30 سال شيوع 72.7 داشتند كه توزيع نقص بويايي و چشايي در بين سه گروه سني معني دار بود ( 0.041 = p value ). شيوع نقص بويايي و چشايي در بين بيماران با سابقه بيماري انسدادي ريه معني دار بود (0.001 = p value ) . فراواني نقص بويايي و چشايي در بين بيماران با سابقه واكسيناسيون معني دار بود (0.002 = p value ). توزيع نقص بويايي و چشايي در بين بيماران اينتوبه شده معني دار بود (0.011 = p value )اما شيوع نقص بويايي و چشايي با جنسيت ، بخش بستري و محل سكونت ارتباط معني داري نداشت(مقدار p value به ترتيب 0.078 ، 0.071 و 0.103). يافته ها نشان داد كه مدت زمان ماندگاري نقص بويايي و چشايي با سن همبستگي ضعيفي دارد (ضريب همبستگي پيرسون 0.353- و 0.001 p value<) كه در شاخص anova ( 0.001 p value< ) مشخص شد در بين 3 گروه سني مورد مطالعه ( ≤29 سال و 30 تا 49 سال و 50≤ سال ) ارتباط معني داري وجود دارد كه در بررسي دقيق تر با آزمون Scheffe نتايج نشان داد كه بين گروه سني بالاي 50 سال با دو گروه سني ديگر ارتباط معني داري داريم ( 0.001p value <). نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه هيچ ارتباط معني داري بين ماندگاري نقص بويايي و چشايي با جنسيت (0.115p value =) ، بخش بستري (0.556p value=) ، محل سكونت( 0.859 = p value) ، سابقه OLD (0.304p value= )و سابقه واكسيناسيون كوويد (0.190= p value) وجود ندارد. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه اكثر مبتلايان به كوويد 19دچار نقص كامل يا ناقص بويايي و چشايي شدند ، كه ميانگين زمان ماندگاري اين نقايص حدود 3 تا 4 هفته بوده كه طول مدت ماندگاري در بيماران مسن نسبت به مبتلايان جوان كمتر بود. همچنين ماندگاري نقص بويايي و چشايي با هيچ يك از فاكتورهاي جنسيت ، اينتوباسيون ، سابقه واكسيناسيون ، سابقه Obstructive Lung Disease ، بخش بستري ، و محل سكونت ارتباط معني داري نداشت. واژگان كليدي: نقص بويايي ؛ نقص چشايي ؛ كوويد 19 ؛ ماندگاري نقص بويايي و چشايي

223084

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

عباس آقايي