بررسي ميزان پايبندي به درمان و عوامل مرتبط با آن در بيماران روانپزشكي بستري در بيمارستان قدس سنندج در سه ماهه اول سال 1401

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: تبعيت از درمان يكي از مهم­ترين موضوع­ها در زمينه بيماري­هاي جسمي و رواني است كه در ايران توجه كمي به آن شده است. بسياري از بيماران پايبند درمان نيستند و دستورات پزشك را ناديده مي­گيرند كه باعث مشكلات اقتصادي، جسمي و فرهنگي براي فرد، خانواده و جامعه مي­شود. اين مطالعه با هدف بررسي ميزان پايبندي به درمان و عوامل مرتبط با آن در بيماران روانپزشكي بستري در بيمارستان قدس سنندج در سه ماهه اول سال 1401انجام شده است. مواد و روش ها: اين مطالعه به‌صورت مقطعي و از نوع توصيفي تحليلي بر روي بيماران روانپزشكي بستري در بيمارستان قدس با حجم نمونه 136 نفر با روش نمونه گيري تمام شماري انجام شد. جهت جمع آوري داده ها از يك چك ليست متغيرهاي دموگرافيك وساير مشخصات بيماران ونيز مدت وتعداد بستري قبلي آنان از اطلاعات پرونده ونيز سيستم اطلاعات بيمارستاني استفاده شد. متغير پايبندي به اولين ويزيت تعيين شده پس از ترخيص بصورت يك متغير كيفي دو حالتي (حضور ويا عدم حضور) تعريف شد اين متغير يك ماه پس از ترخيص وبه شيوه تلفني ويا مراجعه به سيستم اطلاعات بيمارستاني سنجيده شد. متغير پايبندي به مصرف دارو ها با ابزار نسخه 8 سوالي پرسشنامه پايبندي به درمان داروي موريسكي يا MMAQ-8 سنجيده شد.زمان سنجش اين متغير يك ماه پس از ترخيص بود. براي تكميل پرسشنامه و جهت اطمينان از صحت پاسخگويي از خانواده بيماران سوال شد. در نهايت پس از جمع‌آوري اطلاعات داده‌ها توسط نرم‌افزار spss نسخه 24 آناليز شد. نتايج: نتايج توصيفي اين مطالعه نشان داد ميانگين سن بيماران مورد مطالعه 11.66±41.54 سال، ميانگين مدت ابتلا به اختلال روانپزشكي 12.79±120.28 روز، ميانگين تعداد كل بستري هاي قبلي روانپزشكي11.48±22.18 بوده است. 91 نفر (66.9%) مرد و 45 نفر (33.1%) زن بوده است. در 136 بيمار مورد مطالعه بيشترين فراواني اختلالات روانپزشكي 68 نفر (50%) اختلال دو قطبي و50 نفر (36.8%) اختلال اسكيزوفرني بوده است. 99 نفر (72.8%) با بيشترين فراواني به ميزان كم پايبندي به درمان داشته، 23 نفر (16.9%) در حد متوسط و 3 نفر (2.2%) پايبندي بالايي به درمان داشته اند. نتايج تحليلي كه با آزمون كاي دو انجام شد نشان داد بين جنسيت بيماران و ميزان پايبندي به درمان ارتباط معني دار وجود داشته است اما بين ساير متغيرهاي مورد بررسي و پايبندي به درمان ارتباط معني دار وجود نداشته است. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج حاصل، پزشكان و متخصصان بايد با بكارگيري و اجراي مدل هاي تبعيت از درمان به تقويت آن در بيماران كمك كنند، چرا كه عدم توجه به اين پديده به خصوص در برخي از گروه ها با پيامدهاي منفي فردي و اجتماعي بسياري همراه خواهد بود. توجه به عوامل دخيل در بهبود پايبندي به درمان از جمله عوامل روانشناختي، حمايت هاي اجتماعي و شخصيت بيماران و لحاظ كردن آنها در مداخلات مربوط به افزايش پايبندي به درمان، ميتواند افزايش انگيزه در پايبندي به درمان توسط بيماران را تسهيل نمايد. واژگان كليدي: پايبندي به درمان؛ بيماران روانپزشكي؛ پرسشنامه موريسكي

222916

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

مرضيه مقدم ، نرگس شمس عليزاده