بررسي ميانگين حجم پلاكت و نسبت نوتروفيل به لنفوسيت و ارتباط آن با شدت درگيري ريوي در بيماران مبتلا به كوويد-19 بستري در بيمارستان توحيد سنندج در سال 1400

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: ميزان و الگوي درگيري ريه بيمار يكي از فاكتورهاي پيش گويي كننده ي قوي جهت تعيين پروگنوز بيماري كوويد-19 است. هدف از مطالعه حاضر بررسي ميانگين حجم پلاكت و نسبت نوتروفيل به لنفوسيت و ارتباط آن با شدت درگيري ريوي در بيماران مبتلا به كوويد-19 بود. چون برخي از بيماران مبتلا به كوويد-19 با وجود درگيري ريه قابل توجه در ابتداي بيماري سي تي اسكن ريه نرمال دارند و از طرفي هم تست PCR نمي تواند تمامي بيماران را شناسايي كند و با توجه به كم هزينه و كم خطر بودن و دسترسي راحت و سريع تست شمارش سلولهاي خوني نسبت به سي تي اسكن كه روش رايج تشخيص درگيري ريوي است در صورت وجود ارتباط مي توان از اين پارامترها جهت پيش بيني ميزان درگيري ريوي از همان ابتداي بيماري استفاده كرد. مواد و روش ها: اين يك مطالعه مقطعي از نوع توصيفي-تحليلي بود كه بر روي 247 بيمار مبتلا به كوويد-19 در بيمارستان توحيد سنندج در سال 1400 انجام شد. داده هاي اين مطالعه شامل اطلاعات دموگرافيك و كلينيكال بيماران و ميانگين حجم پلاكت و نسبت نوتروفيل به لنفوسيت با استفاده از يك چك ليست مطابق متغيرهاي مورد بررسي جمع آوري شد. درصد درگيري ريوي بيماران هم براساس يافته هاي سي تي اسكن مشخص و در نهايت داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS نسخه 20 و آزمون هاي آماري پيرسون و تحليل واريانس تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: 7/57% بيماران مرد و 3/42% زن بودند. ميانگين سن بيماران 39/56 سال بود. علائم اوليه ابتلا به كوويد-19بيشتر به صورت ديسترس تنفسي، درد عضلاني، سرفه و تب بود. درصد اشباع اكسيژن 7/61% بيماران زير93 درصد بود. سي تي اسكن ريه 9/8% بيماران هيچ گونه علائم درگيري كوويد-19 را نشان نداد، 3/63%بيماران درگيري گريد يك، 4/21% درگيري گريد دو، 6/5% درگيري گريد سه و 8/0% درگيري گريد چهار داشتند. 6/3 درصد بيماران نياز به اينتوباسيون داشتند. ميانگين نسبت نوتروفيل به لنفوسيت در بيماران 90/4±40/4 با حداقل 25/0 و حدكثر 3/ 30بود. ميانگين حجم پلاكت بيماران 62/2±65/10 با حداقل پنج و حداكثر نوزده بود. ميانگين تعداد روزهاي بستري در بيمارستان 24/5 با حداقل يك و حداكثر بيست و يك روز بود. ميانگين نسبت نوتروفيل به لنفوسيت در بيماران مبتلا به كوويد-19 بدون درگيري سي تي اسكن ريه 14/4، در درگيري گريد يك 24/4، در درگيري گريد دو 68/4 و در درگيري گريد سه و بالاتر 72/4 بود. ميانگين حجم پلاكت در درگيري گريد صفر سي تي اسكن 87/10، در درگيري گريد يك 58/10، در درگيري گريد دو 75/10و در درگيري گريد سه و بالاتر 61/10 بود. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه با افزايش شدت درگيري سي تي اسكن ريه نسبت نوتروفيل به لنفوسيت افزايش يافته است ولي اين يافته از نظر آماري معني دار نبود. ميانگين حجم پلاكت با شدت درگيري ريه در سي تي اسكن ارتباط معني داري نداشت. اما بين نسبت نوتروفيل به لنفوسيت و مدت زمان بستري در بيمارستان ارتباط معني دار و همبستگي مثبت وجود داشت و بين ميانگين حجم پلاكت با مدت زمان بستري ارتباط معني دار آماري و ضريب همبستگي منفي وجود داشت. واژگان كليدي: ميانگين حجم پلاكت؛ نسبت نوتروفيل به لنفوسيت؛ شدت درگيري ريه؛ كوويد-19

222697

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

نسرين مقيمي