بررسي مشاركت پرستاران بخش مراقبت هاي ويژه در تصميم گيري باليني و عوامل مرتبط با آن در بيمارستان هاي آموزشي شهر رشت در سال 1401

رشت

مقدمه: وجود مشاركت تيم درماني پديده اي ضروري براي كسب بالاترين كيفيت خدمات درماني امري ضروري است . همچنين مشاركت پزشك و پرستار تاثيرات مثبتي بر پيامدهاي بيمار ،رضايت شغلي پرستار و هزينه هاي درماني دارد.بخش هاي مراقبت ويژه به دليل پيچيدگي وضعيت باليني بيماران و تغييرات سريع هموديناميكي آن ها نيازمند تصميم گيري سريع پرستاران در مدت زمان اندك هستند. هدف: هدف اين مطالعه تعيين مشاركت پرستاران بخش هاي مراقبت ويژه در تصميم گيري باليني و عوامل مرتبط با آن در بيمارستان هاي آموزشي شهر رشت در سال 1401 مي باشد. مواد و روش ها:در اين مطالعه تحليلي مقطعي، 170 پرستار شغل در بخش هاي مراقبت ويژه بيمارستان هاي آموزشي شهر رشت به روش سرشماري در پژوهش وارد شدندو با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته ي مشاركت پرستاران در تصميم گيري باليني بررسي شدند. . اين ابزار با شاخص اعتبار محتوا و نسبت روايي محتوا 89 %و 81 % مورد تاييد قرار گرفت.همچنين جهت تعيين پايايي ابزار از مطالعه پايلوت و روش آلفاي كرونباخ استفاده شد .داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و سطح معني‌داري 05/0 در نظر گرفته شد. . ارتباط مشاركت در تصميم‌گيري باليني با مشخصات فردي-شغلي پرستاران با استفاده از آزمون كاي‌دو و آزمون كوكران-آرميتاژ براي روند بررسي شد. جهت بررسي عوامل فردي-شغلي مرتبط با مشاركت زياد در تصميم‌گيري باليني از تحليل‌هاي تك‌متغيري و مدل رگرسيون چندمتغيره استفاده شد. نتايج:از ميان 170 پرستار مورد مطالعه 6/30 درصد مشاركت كم و متوسط و 4/69 درصد اعلام كردند كه مشاركت زيادي در تصميم‌گيري باليني دارند. بيشترين ميانگين مشاركت مربوط به مشاركت در مديريت درد بيماران تحت مراقبت با ميانگين و انحراف معيار 85/2 و 44/0 بود. همچنين كمترين ميانگين نيز در مورد تبادل نظر با خانواده جهت تشويق آنان به مشاركت در بخش ويژه با ميانگين و انحراف معيار 03/2 و 89/0 بود. نتايج رگرسيون لجستيك نشان داد با افزايش سن پرستاران شانس داشتن مشاركت زياد در تصميم‌گيري باليني آنها به صورتي معني‌دار افزايش مي يابد (12/1 – 00/1-CI 95 درصد، 06/1=,OR037/0=P)، به طوري كه به ازاي يك سال افزايش در سن پرستاران شانس داشتن مشاركت زياد در تصميم‌گيري باليني 6 درصد افزايش يافت. همچنين شانس داشتن مشاركت زياد در تصميم‌گيري باليني در پرستاران با نوبت كاري در گردش 40/4 برابر پرستاران با نوبت كاري ثابت بود (01/18 – 08/1 :CI 95 درصد، 40/4=aOR) اما از لحاظ آماري معني دار نبود. نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر گوياي اين نكته مهم است كه پرستاران در تصميم گيري هاي باليني مشاركت مطلوبي دارند، لذا حضور انها در بيمارستان و شركت در روند درمان بيمار مي تواند منجر به افزايش اعتماد به نفس در پرستاران و استفاده بهينه انها از معلومات علمي خود شود. عوامل سابقه كار در بخش‌هاي مراقبت ويژه و نوع نوبت كاري مهم ترين عوامل موثر بر مشاركت پرستاران در مورد تصميم گيري باليني هستند. لذا پيشنهاد مي شود با مديريت صحيح و قرار دادن پرستاران با تجربه در كنار پرستاران جوان در بخش ها جهت استفاده از تجارب آنها و حمايت پرستاران جوان از جانب پرستاران با تجربه، گامي در افزايش امكان تصميم گيري باليني، توسط مسئولين پرستاري برداشته شود. كلمات كليدي: تصميم گيري باليني ، پرستاران بيمارستاني ، بخش مراقبت هاي ويژه ، بيمارستان هاي آموزشي

222115

دانشگاه علوم پزشكي گيلان