بررسي مقايسه‌اي تطابق لبه‌اي و استحكام شكست دندان‌هاي پره‌مولر درمان ريشه شده و بازسازي شده با روكش زيركونياي يكپارچه به روش‌هاي جابجايي لبه‌ي سرويكال (با رزين كامپوزيت و پست ريختگي) و افزايش طول تاج

دانشكده دندانپزشكي رشت

مقدمه و هدف: داشتن اطلاعات كافي براي انتخاب سيستم پست و كور مناسب و روش ارجح براي دسترسي به مارژين زير لثه در دندان‌هاي اندو شده با ضايعات عميق سرويكالي الزاميست. لذا هدف از اين مطالعه بررسي مقايسه‌اي تطابق لبه‌اي و استحكام شكست دندان‌هاي پره‌مولر درمان ريشه شده و بازسازي شده با روكش زيركونياي يكپارچه به روش‌هاي جابجايي لبه‌ي سرويكال (CMR) (با رزين كامپوزيت و پست ريختگي) و افزايش طول تاج (CL) با فرول سراسري (F) و فرول پارسيل (UnF)) است. روش كار: نود دندان پره‌مولر ماگزيلاي انساني به 10 گروه براساس نحوه آماده‌سازي-سيستم پست و كور تقسيم شدند (9=n). 1) كنترل، 2) PFP -CMR، 3) PEFP -CMR، 4) CP -CMR، 5) PFP-UnF، 6) PEFP- UnF، 7) CP-UnF، 8) PFP-F ، 9)PEFP-F و 10).CP-F نمونه‌ها تحت TML قرار گرفتند، اينتگريتي مارژين (MI) تحت SEM ، مقاومت شكست و الگوي شكست ارزيابي شد. در اين مطالعه از آزمون هاي t-مستقل ، آناليز واريانس ANOVA، توكي، جيمز – هوئل، من ويتني، كروسكال واليس، من ويتني و فيشر-فريمن-هالتون با اصلاح بون فروني استفاده شد (05/0 α=). نتايج: در همه اينترفيس‌ها TML منجر به كاهش MI شد (05/0>P). در گروه‌هاي CMR، از كمترين به بيشترين MI، به ترتيب در CP، PFP و PEFP ديده شد (05/0>P). در روش CL تفاوت معناداري بين گروه‌ها وجود نداشت (534/0=P). در گروه‌هاي CP و PFP مارژين روي مينا، MI بالاتري از عاج و ماده كور نشان داد (05/0>P) ولي در PEFP تفاوت معناداري بين مينا و كور مشاهده نشد (09/0=P) و هر دو اينتگريتي بالاتري از عاج داشتند.(05/0>P) در CP مارژين روي عاج اينتگريتي بالاتري از كور نشان داد و درPFP تفاوت معناداري با يكديگر نداشتند.(534/0=P).گروه‌هاي UnF، مقاومت‌شكست كمتري نسبت به CMR نشان داند (05/0>P)، F در PFP مقامت بالاتري از UnF نشان داد ولي در PEFP و CP اين تفاوت معنادار نبود (05/0<P). بين سيستم‌هاي مختلف پست و كور با رويكرد آماده‌سازي مشابه تفاوت معناداري مشاهده نشد (05/0<P). از لحاظ الگوي شكست بين گروه‌ها تفاوت معناداري وجود نداشت (007/0=P). نتيجه گيري: سيستم پست-كور بر MI، در روش CMR تاثير قابل توجهي داشته (PEFP>PFP>CP) ولي در CL بي‌تاثير است. كاربرد CMR (در مقايسه با CL)، به ترتيب درPEFP، CP و PFP با افزايش، كاهش و عدم تغيير MI همراه بود. گروه‌هاي UnF مقاومت به شكست كمتري نسبت به CMR نشان دادند و بين سيستم‌هاي مختلف پست و كور با رويكرد آماده‌سازي مشابه تفاوت معناداري مشاهده نشد. واژگان كليدي: كامپوزيت رزين، تطابق مارژين دنداني، افزايش طول تاج، تكنيك پست-كور، ترميم‌هاي دائم دنداني

220919

علوم پزشكي گيلان