بررسي ارتباط عادات بهداشت دهاني با ميزان انتقال خانوادگي كرونا در بيماران مبتلا به كوويد 19 مراجعه كننده به مركزآموزشي درماني رازي شهر رشت در سال 1401

دانشكده دندانپزشكي رشت

مقدمه: بيماري كوويد19 اولين بار در 31 دسامبر 2019 از شهر ووهان چين گزارش شد و سازمان جهاني بهداشت در 30 ژوئن 2020 اين وضعيت را يك پاندمي و اورژانس جهاني اعلام كرد. اين ويروس عمدتاً در هنگام تماس نزديك بين افراد و از طريق قطرات كوچكي كه در اثر سرفه، عطسه يا صحبت كردن ايجاد مي شود پخش مي گردد. خطر انتقال SARS-CoV-2در تماس هاي خانگي زياد است به طوري كه خطر عفونت تماس هاي خانگي 10 برابر بيشتر از ساير تماس ها است و اين مسئله قرنطينه خانگي بيماران COVID-19 را با چالش مواجه ميكند. افزايش بار ويروسي SARS-CoV-2 در دهان با افزايش شدت COVID-19 همراه است. با كاهش بار ويروس در بزاق و دهان، مقدار ويروس دفع شده توسط حامل مي تواند به طور موقت كاهش يابد و در نتيجه خطر انتقال نيز كمتر خواهد شد. هدف از اين پژوهش تعيين ارتباط عادات بهداشت دهاني و رفتارهاي كنترل عفونت با ميزان انتقال خانوادگي در دوره قرنطينه مي باشد. استفاده از نتايج حاصل ميتواند در كنترل انتقال ويروس در افراد با تماس نزديك در يك خانواده و كاهش شدت بيماري و مرگ ومير موثر باشد. مواد و روشها: در اين مطالعه تحليلي_مقطعي تعداد 179 نفر از بيماران مبتلا به كوويد19 مراجعه كننده به مركز آموزشي درماني رازي شهر رشت به صورت نمونه گيري مستمر در سال 1400-1401 مورد بررسي قرار گرفتند. ابزار جمع آوري اطلاعات يك پرسشنامه 4 بخشي شامل: 1) اطلاعات فردي اجتماعي و باليني فرد مبتلا به كوويد19 و اطلاعات پايه از اعضاي خانواده درتماس با اين فرد 2) انتقال به شخص ديگر درخانواده 3) عادات بهداشت دهاني دردوران قرنطينه 4) رفتارهاي كنترل عفونت بود. جهت تجزيه و تحليل داده هاي جمع آوري شده از آزمون هاي t-مستقل(Independent t-test) و آناليز واريانس (ANOVA) و همبستگي اسپيرمن (Spearman correlation) براي متغيرهاي كمي و از آزمون كاي دو(Chi-square test) براي متغيرهاي كيفي استفاده گرديد. نرم افزار مورد استفاده SPSS نسخه 28 بود و سطح معناداري در تمام آزمون ها 05/0 در نظر گرفته شد. يافته ها: هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط عادات بهداشت دهاني با ميزان انتقال خانوادگي كرونا در بيماران مبتلا به كوويد19 مراجعه كننده به مركز آموزشي درماني رازي رشت در سال 1401 بود. نتايج بدست آمده از مطالعه حاضرنشان داد كه نرخ حمله ثانويه در خانواده 5/61 درصد است و متغيرهاي سن، سطح تحصيلات، محل سكونت، فاصله زماني شروع علائم تا بستري در بيمارستان، وجود بيماري زمينه اي و مدت زمان قرنطينه با عادات بهداشت دهاني در ارتباط هستند. متغيرهاي وضعيت تاهل، سطح تحصيلات، فاصله زماني شروع علائم تا بستري در بيمارستان، وجود بيماري زمينه اي و مدت زمان قرنطينه با رفتار هاي كنترل عفونت ارتباط دارند. بين متغير رفتار هاي كنترل عفونت و متغير عادات بهداشت دهاني رابطه معناداري وجود داشت. استفاده از ظرف نگهدارنده مسواك مشترك و تيوب خمير دندان مشترك در بين اعضاي خانواده با ميزان انتقال خانوادگي مرتبط بود. نتيجه¬ گيري: بين عادات بهداشت دهاني (مسواك زدن، نخ دندان كشيدن، دهانشويه كردن و مسواك زدن زبان) و ميزان انتقال بيماري كوويد19 در اعضاي خانواده ارتباطي وجود نداشت اما عادات بهداشت دهاني در ابتلا به شكل شديدتر بيماري و ميزان بستري شدن موثر بود. استفاده از ظرف نگهدارنده مسواك و تيوب خمير دندان به صورت مشترك بين اعضاي خانواده شانس انتقال خانوادگي كوويد19 را افزايش داد. كليد واژه ها: ويروس كرونا، عفونت ويروس كرونا، كوويد19، بهداشت دهاني، انتقال

220865

علوم پزشكي گيلان