بررسي نتايج بازسازي رباط صليبي قدامي با كمك اتوگرافت پرونئال لانگوس در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان پورسينا رشت نيمه دوم1400 تا نيمه اول 1401

رشت

هدف: بازسازي رباط صليبي قدامي يكي از رايجترين جراحيهاي زانو در بزرگسالان ميباشد. انتخاب اتوگرافت مناسب نقش اساسي در بازگرداندن پايداري زانو و حداقل عوارض ناحيه اهدا كننده دارد. تاندون پرونئال لونگوس ميتواند بعنوان يك اتوگرافت جايگزين مناسب براي بازسازي رباط صليبي قدامي در نظر گرفته شود. اين مطالعه با هدف ارزيابي نتايج درماني كوتاه مدت بازسازي رباط صليبي قدامي با استفاده از تاندون پرونئال لونگوس انجام شده است. روش: در اين مطالعه مقطعي- توصيفي بيماران دچار پارگي رباط صليبي قدامي، تحت جراحي بازسازي با استفاده از تاندون پرونئال لونگوس قدامي قرار گرفتند و به مدت حداقل يك سال پيگيري شدند. قطر گرافت در حين عمل اندازهگيري شد. نتايج عملكردي زانو براساس امتياز Lysholm و IKDC قبل از عمل و حداقل يك سال بعد ارزيابي شد. عملكرد ناحيه اهداكننده مچ پا با استفاده از اسكورهاي AOFAS ،FADI و دامنه حركتي مچ پا بررسي شد. يافتهها: 35 بيمار (32 مرد و 3 زن) با ميانگين سني1/25 سال (45-17 سال) به مدت يك سال مورد مطالعه قرار گرفتند. متوسط قطر اتوگرافت پرونئال لونگوس 5/0± 22/8 ميليمتر (9-7 ميلي‌متر) بود. بيماران بهبود قابل توجهي در نتايج عملكردي و نمرات باليني نشان دادند (001/0P<). اختلال عملكرد قابل توجهي در مفصل مچ پا مشاهده نشد. نتيجهگيري: با توجه به نتايج عملكردي حاصل از جراحي و عدم اختلال عملكرد در محل برداشت گرافت، تاندون پرونئال لونگوس به عنوان يك اتوگرافت جايگزين ايمن و كاربردي براي بازسازي رباط صليبي قدامي توصيه ميشود. واژههاي كليدي: رباط صليبي قدامي، بازسازي آرتروسكوپيك، تاندون پرونئال لانگوس

220850

علوم پزشكي گيلان