بررسي آگاهي پرستاران بخش هاي اورژانس از تصميم گيري باليني در مواجهه با بيماران قانوني و عوامل مرتبط با آن در مراكز آموزشي درماني شهر رشت سال 1398

رشت

مقدمه: تصميم گيري باليني يكي از مهم ترين پيامدهاي رفتاري پرستاران و همچنين مهم ترين و پر مخاطره ترين جزء حرفه اي مشاغل بهداشتي و درماني است. تصميم گيري و كاربرد استراتژي هاي مفيد براي ايجاد اين مهارت در كاركنان بهداشتي و درماني بويژه پرستاران ضرورت دارد. تصميم گيري باليني پرستاران بيش از هر عاملي بر كيفيت مراقبت موثر مي باشد. در بيماران قانوني به دليل پيچيدگي وضعيت باليني تصميم گيري باليني در درمان و مراقبت از آنان جايگاه ويژه اي دارد. هدف: تعيين ميزان آگاهي پرستاران بخش هاي اورژانس از تصميم گيري باليني در مواجهه با بيماران قانوني و عوامل مرتبط با آن در مراكز آموزشي درماني شهر رشت سال 1398 روش اجرا: اين مطالعه تحليلي- مقطعي در سال1398 بر روي 192 نفر از پرستاران شاغل در كليه ي بخش هاي اورژانس مراكز آموزشي درماني شهر رشت به صورت سرشماري انجام شد. ابزار گردآوري اطلاعات در اين مطالعه شامل دو بخش پرسشنامه مشخصات فردي و شغلي و آزمون موقعيت شبيه سازي شده محقق ساخته بود. بطور كلي اساس درجه بندي وضعيت آگاهي در اين مطالعه بدين صورت مي باشد كه كسب زير 50 درصد نمره = آگاهي ضعيف، بين 50 تا 75 درصد نمره = آگاهي متوسط و 75 درصد نمره به بالا = آگاهي خوب مي باشد. داده ها با استفاده از نرام افزار spss نسخه 22مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. تجزيه تحليل داده ها با استفاده از آزمون هاي توصيفي (ميانگين ، انحراف معيار و فراواني ) استنباطي (آزمون هاي آماري من ويتني، كروسكال واليس و رگرسيون خطي) انجام شد. سطح معناداري كمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. يافته ها: نتايج نشان مي دهد كه آگاهي پرستاران بخش اورژانس نسبت به تصميم گيري باليني در مواجهه با بيماران قانوني متوسط(56 %) با ميانگين و انحراف معيار 83/13±46/56 با فاصله اطمينان 95درصد بين 43/58 – 49/54 مي باشد. نتايج ديگر از اين قرار است كه عوامل مرتبط با نمره ي آگاهي تصميم گيري باليني پرستاران اورژانس در مواجهه با بيماران قانوني براساس مدل رگرسيون خطي چند گانه از بين متغيرهاي مورد مطالعه، مجردها نسبت به متأهل ها از نمره ي آگاهي بالاتري برخوردار بوده اند. (5/4=ß) سابقه ي مواجهه با بيمارقانوني در بخش اورژانس سطح آگاهي را افزايش مي دهد (9/4=ß). وجود دستور العمل مكتوب در بخش باعث كاهش سطح آگاهي مي شود (9/-3=ß) . با افزايش سابقه كاري كل، نمره ي آگاهي ازتصميم گيري باليني در برخورد با بيمار قانوني سطح آگاهي را كاهش مي دهد (5/2-=ß). اما برعكس با افزايش سابقه كاري در بخش اورژانس سطح آگاهي از تصميم گيري باليني در برخورد با بيمار قانوني افزايش پيدا مي كند (66/3=ß). نتيجه گيري: نتايج پژوهش مويد اين بود كه آگاهي پرستاران بخش هاي اورژانس از تصميم گيري باليني در مواجهه با بيماران قانوني متوسط بوده كه در اين رابطه مهمترين عوامل مرتبط داراي ارتباط معني دار وضعيت تاهل، سابقه مواجهه با بيماران قانوني و وجود دستورالعمل مكتوب بوده اند. نتايج تحقيق حاضر نشانگر اهميت شناخت عوامل تسهيل كننده و افزايش دهنده اين آگاهي با برگزاري دوره هاي آموزشي پرستاران در زمينه تصميم گيري باليني در مواجهه با بيماران قانوني است كه با جامه عمل پوشاندن به آن مي توان گامي آگاهانه در جهت برنامه ريزي استراتژيك مراقبتي، تخصيص بودجه و امكانات، تاسيس و تقويت مراكز آموزش پرستار قانوني بردارند. كليد واژه ها: تصميم گيري باليني ، بيماران قانوني ، پرستاران بيمارستاني، آگاهي .

220191

دانشگاه علوم پزشكي گيلان