مقايسه كلونيزاسيون كانديدا آلبيكنس در بيماران سيگاري داراي دنچر و بدون دنچر دانشكده دندانپزشكي كردستان

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

مقدمه و هدف: گونه هاي كانديدا جزء مهمي از ميكروب هاي ساكن دهان هستند و در صورت وجود عوامل مستعدكننده باعث كانديديازيس دهاني مي شوند. استفاده از دنچر و سيگار هر دو به عنوان يك عامل مستعدكننده كلونيزاسيون گونه هاي كانديدا در دهان شناخته شده اند. هدف اين مطالعه مقايسه كلونيزاسيون كانديدا آلبيكنس در بيماران سيگاري داراي دنچر و بدون دنچر دانشكده دندانپزشكي كردستان بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه مقطعي بر روي 51 نفر از افراد سيگاري مراجعه كننده به دانشكده دندانپزشكي كردستان انجام شد. افراد سيگاري به صورت دو گروه داراي دنچر 25 نفر و فاقد دنچر 26 نفر بودند. نمونه بزاق هر بيمار كشت داده شد و به مدت 48 ساعت در دماي 37 درجه سلسيوس نگهداري شد. سپس پليت ها از نظر رشد كلني هاي كانديدا بررسي شدند. يافته‌ها: ميانگين سن بيماران مورد بررسي در بيماران داراي دنچر 44/62 سال و در بيماران بدون دنچر 19/29 سال بود. مدت زمان استفاده از دنچر در گروه داراي دنچر 92/13 سال بود. ميانگين مدت مصرف سيگار در گروه داراي دنچر 92/31 سال و در گروه بدون دنچر 35/7 سال بود. ميانگين تعداد كلني در گروه داراي دنچر 4/6464 و گروه بدون دنچر2013 كلوني در ميلي ليتر بود. تفاوت در ميانگين سن، ميانگين مدت مصرف سيگار، سطح تحصيلات، شغل و ميانگين تعداد كلني در بيماران مورد بررسي در دو گروه داراي دنچر و بدون دنچر از نظر آماري معني دار بود (05/p<). نتيجه‌گيري: ميانگين تعداد كلني در گروه داراي دنچر تقريبا سه برابر گروه بدون دنچر بود كه نشان از نقش قابل توجه دنچر در كلونيزاسيون مي باشد. اولويت درماني بين اين دو گروه ، ابتدا با افراد سيگاري با دنچر ميباشند و در اين افراد به اين صورت ميباشد كه ابتدا درمان اشخاص مبتلا به كانديديازيس به وسيله داروي متناسب تجويز شده توسط پزشك متخصص انجام ميشود سپس اين افراد به متخصصين مربوطه جهت ترك سيگار ارجاع داده ميشوند. كليدواژه: كانديدا آلبيكنس، مصرف سيگار، دنچر

219365

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

دندانپزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

نگين سميعي