بررسي ميزان بازگشت به كار و عوامل موثر بر آن در مصدومين با سوختگي شديد پذيرفته شده در مركز سوانح سوختگي و جراحي ترميمي ولايت شهر رشت در سال هاي 1396تا 1399

بندرانزلي

اهداف: جراحات ناشي از سوختگي ممكن است به عوارض قابل توجه و مرگ و مير منتهي شوند. در ايران مطالعات محدودي در اين زمينه صورت گرفته است لذا در اين مطالعه به بررسي ميزان بازگشت به كار و عوامل موثر بر آن در مصدومين با سوختگي شديد پذيرفته شده در مركز سوانح سوختگي و جراحي ترميمي ولايت شهر رشت در سال هاي 1396تا 1399 پرداختيم. روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي_تحليلي گذشته نگر در 79نفر از بيماران بزرگسال بستري شده در مركزآموزشي درماني ولايت رشت در سالهاي 1396تا1399 بررسي شدند. ابزار جمع آوري داده، شامل يك چك ليست و يك پرسشنامه بود. اطلاعات چك ليست شامل مشخصات دموگرافيك بيماران(سن، جنس، تاهل، سطح تحصيلات، محل زندگي، شغل، وضعيت شغل قبل سوختگي، منبع درآمد قبل از سوختگي) و اطلاعات باليني(درصد سوختگي، نوع سوختگي، ناحيه سوختگي، درجه سوختگي، مدت زمان بستري، آمپوتاسيون و بيماري زمينه¬اي) از پرونده بيماران استخراج شد. در ادامه با استفاده از پرسشنامه آنلاين از بيماران مرخص شده تكميل شد كه شامل اطلاعات وضعيت بازگشت به كار(بازگشت به كار، شغل بعد از سوختگي، وضعيت شغل بعد از سوختگي، درآمد شغل بعد از سوختگي، زمان بازگشت به كار، علت عدم بازگشت به كار و بيمه)، اطلاعات رواني و اجتماعي(رضايت شغلي، حمايت كارفرما و همكاران، استفاده از داروهاي آرامبخش، روش تسكين درد و وضعيت خانواده) بود. تحليل ها نيز در نرم افزارSPSS-24 انجام شد. نتايج: ميانگين سني در گروه بازگشت به كار، 72/9 ± 72/36 سال بود. ميانگين سني(048/0=P) و ميانگين درصد سوختگي(038/0=P) در گروه بازگشت به كار و عدم بازگشت به كار تفاوت معنادار داشت. در گروه بازگشت به كار 2/96 درصد متاهل بودند و تاهل در دو گروه بازگشت و عدم بازگشت به كار تفاوت معناداري داشت(017/0=p). جنسيت، سطح تحصيلات، محل زندگي، وضعيت شغلي، منبع درآمد قبل از سوختگي، علت سوختگي، محل آناتوميكي سوختگي، حمايت كارفرما و همكاران، در گروه بازگشت به كار و عدم بازگشت به كار تفاوت معناداري نداشت. بيشترين فراواني مربوط به علت سوختگي، حرارت با فراواني9/89 درصد بود. همچنين درصد فراواني وضعيت سرپرست خانواده در افرادي كه بازگشت به كار داشتند بالاتر بود. ميانگين مدت زمان بستري در گروه بازگشت به كار، 41/5 ± 97/7 و در گروه عدم بازگشت به كار 64/12 ± 50/21 بود. ميانگين مدت زمان بستري در گروه بازگشت و عدم بازگشت به كار تفاوت معناداري داشت(010/0=P) بطوريكه ميانگين مدت زمان بستري در افرادي كه بازگشت به كار نداشتند بالاتر بود. نتيجه¬گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش، به نظر مي رسد براي بازگشت به كار بايد تمركز بيشتري بر مدت بستري، سن و شغل افراد در جامعه داشت. در اين مطالعه علت اصلي سوختگي را حرارت تشكيل مي دهد. بازگشت به كار نه تنها تحت تأثير عوامل مرتبط با سوختگي، بلكه تحت تأثير عوامل عمومي جمعيت شناختي و اشتغال قرار مي گيرد. بهتر است از بخش هاي كاردرماني خواسته شود كه برنامه بازگشت به كار را در خدمات معمول خود بگنجانند تا شانس بيماران دچار سوختگي را براي بازگشت به كار بهبود بخشند. كليدواژه‌ها: بازگشت به كار، جراحي ترميمي، سوانح سوختگي

218516

علوم پزشكي گيلان