بررسي بازگشت گردش خون خود به خود و بقاي 30 روزه در بيماران مبتلا به COVID-19 پس از انجام احياي قلبي_ريوي به دنبال ايست قلبي داخل بيمارستاني در بيمارستان توحيد سنندج از ابتداي پاندمي تا پايان سال 1400

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: بازگشت جريان خون خود به خودي هدف اوليه احياء در ايست قلبي است. كيفيت احياي قلبي ريوي (CPR) عامل مهم تعيين كننده بازگشت جريان خون خود به خودي بيمار و پيامد احياء است.اين مطالعه باهدف بررسي بازگشت گردش خون خود به خود و بقاي 30 روزه در بيماران مبتلا به COVID-19 پس از انجام احياي قلبي_ريوي به دنبال ايست قلبي داخل بيمارستاني در بيمارستان توحيد سنندج از ابتداي پاندمي تا پايان سال 1400 انجام شده است. مواد و روش ها : اين مطالعه به شيوه توصيفي تحليلي گذشته نگر و مقطعي بر روي تمام بيماران با حجم نمونه 400 بيمار بستري در بيمارستان توحيد با تشخيص ابتلا به كوويد 19 ، از شروع پاندمي تا پايان سال 1400 بود كه در بيمارستان دچار ارست قلبي تنفسي شده اند و اقدامات احياي قلبي و ريوي براي ايشان انجام شده، انجام شد. جهت جمع آوري اطلاعات ابتدا چك ليست تهيه شد كه شامل مشخصات باليني، يافته هاي دموگرافيك، يافته هاي راديولوژيك و بيماري هاي زمينه اي است. سپس به بيمارستان توحيد رفته و پرونده بيماران مطالعه شد و سوابق پرونده بيماران بررسي شد و چك ليست تكميل شد. در صورت ناقص بودن پرونده با بيماران تماس گرفته شد و اطلاعات ناقص تكميل گرديد. در نهايت اطلاعات وارد نرم افزار SPSS مي شود و آناليز شد. در تمامي مراحل اجراي طرح اطلاعات پرونده هاي مورد مطالعه بصورت محرمانه حفظ گرديد. نتايج : نتايج توصيفي نشان مي‌دهد كه 5/88 درصد بيماران بعد از احياي قلبي-ريوي فوت كرده و 5/11 درصد احياي اوليه آنها موفق بوده است. همچنين 100 درصد بيماران بعد از آخرين احياي قلبي–ريوي فوت كرده اند. ميانگين و انحراف معيار سني بيماران مورد مطالعه 96/18±87/67 سال بوده و كمترين سن 20سال و بيشترين سن 99 سال بوده و ميانگين مدت زما بقا 75/6±46/21 روز بوده و كمترين زمان 4 روز و بيشترين زمان 30 روز بوده است. ازلحاظ جنسيتي 8/57 درصد بيماران مورد مطالعه زن بوده و 3/42 درصد مرد بوده‌اند. براي 1/70 درصد بيماران مورد مطالعه با بيشترين فراواني اپي نفرين و آتروپين تجويز شده و 5/47 درصد همه علائم باليني شامل تنگي نفس، تب، افزايش ريت تنفسي را داشته اند.91 درصد بيماران مورد مطالعه با بيشترين فراواني در بخش مراقبت هاي ويژه بستري بوده اند. اكسيژن اشباع خون اندازه گيري شده در بيماران در حين مراجعه 8/84 درصد با بيشترين فراواني و طي بستري 94 درصد كمتر از 90 بوده است. 5/38 بيماران مورد مطالعه حمايت تنفسي غير تهاجمي و 5/61 درصدحمايت تنفسي تهاجمي داشته اند. 40 درصد بيماران با بيشترين فراواني فشارخون همراه ديابت داشته اند.7/87 درصد بيماران با بيشترين فراواني به علت نارسايي تنفسي فوت كرده اند. نتايج تحليلي نشان داد بين احياي بيماران بعد از آخرين احياي قلبي ريوي با سن، علائم باليني، اكسيژن اشياع خون حين مراجعه و طي بستري در بيماران مورد مطالعه تفاوت معني‌دار وجود دارد. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه ميزان بقاي 30 روزه بيماران مبتلا به COVID-19 پس از انجام احياي قلبي_ريوي به دنبال ايست قلبي داخل بيمارستاني صفر بوده و از ميزان اعلام شده در مطالعات جهاني كمتر بوده و با نتايج به دست آمده از تعداد محدودي مطالعه انجام شده در همگوني دارد . به نظر مي رسد؛ انجام يك مطالعه گسترده كشوري در اين زمينه بسيار مفيد خواهد بود؛ به نحوي كه در آن مطالعه عمومي كشوري، با حجم نمونه مناسب از همه بيمارستا ن هاي كشور، بتوان وضعيت عمومي كشوري را در خصوص ميزان موفقيت عمليات احياي قلبي ريوي بررسي نمود. واژگان كليدي: بقاي 30 روزه؛ كوويد -19؛ احياي قلبي_ريوي؛ ايست قلبي

218285

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

ناهيد زماني مهر