بررسي فراواني فيبريلاسيون دهليزي بعد از اپيزود ضربان قلبي بالا و عوامل مرتبط با آن در بيماران تحت درمان با دستگاه ايمپلنت شده قلبي

رشت

چكيده: زمينه: فيبريلاسيون دهليزي يكي از شايعترين اريتمي هاي فوق دهليزي است كه ريسك حوادث مغزي و مرگ و مير كلي را افزايش مي دهد. غالبا قبل از بروز فيبريلاسيون دهليزي به صورت باليني، حملات تاكي كاردي دهليزي تحت باليني و بي علامت اتفاق مي افتند كه اين حملات تاكي كاردي در صورت تداوم بيش از پنج دقيقه مي توانند با فيبريلاسيون دهليزي علامتدار مرتبط باشندتاكيد مي شود كه بيماران دچار حملات افزايش ريت قلبي بايد از نظر شيوع فيبريلاسين دهليزي همانند ساير ريسك فاكتور هاي حوادث مغزي مورد بررسي قرار گيرند. نتيجه¬گيري: در مطالعه ما بين جنسيت و ميزان بروز AF بعد از اپيزود ضربان قلبي بالا در بيماران تحت درمان با دستگاه ايمپلنت شده قلبي رابطه معناداري وجود ندارد. ( 176/0 = P). طبق نتايج اين مطالعه، با افزايش سن، ميزان بروز AF بعد از اپيزود ضربان قلبي بالا در بيماران تحت درمان با دستگاه ايمپلنت شده قلبي افزايش ميابد و برعكس. لازم به ذكر است كه با توجه به مقدار ضريب في و وي كرامر (289/0) قوت اين رابطه در حد متوسط ميباشد. طبق نتايج مطالعه ما، بين وضعيت مصرف بتابلاكر و و ميزان بروز AF بعد از اپيزود ضربان قلبي بالا در بيماران تحت درمان با دستگاه ايمپلنت شده قلبي، ارتباط معناداري وجود ندارد. (357/0 = P) طبق نتايج مطالعه ما، بين سابقه ديابت و ميزان بروز AF بعد از اپيزود ضربان قلبي بالا در بيماران تحت درمان با دستگاه ايمپلنت شده قلبي رابطه معناداري وجود دارد (042/0 = P) طبق نتايج مطالعه ما، بين سابقه نارسايي قلبي و ميزان بروز AF بعد از اپيزود ضربان قلبي بالا در بيماران تحت درمان با دستگاه ايمپلنت شده قلبي رابطه معناداري وجود ندارد. (357/0 = P). طبق نتايج مطالعه ما بين سابقه ترومبوآمبولي و ميزان بروز AF بعد از اپيزود ضربان قلبي بالا در بيماران تحت درمان با دستگاه ايمپلنت شده قلبي رابطه معناداري وجود دارد (129/0 = P).

217099

علوم پزشكي گيلان