بررسي ارتباط نمره آزمون صلاحيت باليني با ساير نمرات مقاطع تحصيلي دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال 1399

رشت

مقدمه: كسب صلاحيت باليني يك شاخص اساسي براي انجام طبابت محسوب مي¬گردد. سنجش صلاحيت باليني، يك فرآيند بسيار پيچيده و تركيبي مي¬باشد. در اين مطالعه به بررسي ارتباط نمره آزمون صلاحيت باليني با ساير نمرات مقاطع تحصيلي و خصوصيات فردي دانشجويان پزشكي پرداخته شده است. روش كار: در اين مطالعه تحليلي– مقطعي با روش نمونه‌گيري مبتني¬بر كل جامعه‌ي پژوهش و متشكل از تمامي دانشجويان پزشكي كه در آزمون صلاحيت باليني سه دوره اخير سال 1399 شركت كرده‌ بودند مي¬باشد. اطلاعات جمعيت‌شناختي و اطلاعات نمرات و وضعيت تحصيلي جمع¬آوري شد. جهت بررسي عوامل مرتبط با نمره آزمون صلاحيت¬باليني دانشجويان از ضريب همبستگي پيرسون، آزمون t مستقل و رگرسيون خطي چندگانه استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين نمره آزمون صلاحيت باليني دانشجويان 48/15 (19/1=SD) و درصد عدم موفقيت در اين آزمون برابر با 3/7 درصد بود. در تحليل رگرسيوني خطي چندگانه پسرو، سن بالا (055/0=P، 12/0-=b) و ﻣﺘﺄهل بودن (098/0=P، 36/0-=b) با نمرات پايين‌تر آزمون صلاحيت¬باليني، و غيربومي‌بودن (032/0=P، 43/0=b)، معدل كارآموزي بالا (001/0=P، 48/0=b) و معدل كارورزي بالا (007/0=P، 26/0=b) با نمرات بالاتر آزمون صلاحيت باليني ارتباط آماري معني‌دار داشت. نتيجه¬گيري: ازآنجايي¬كه ارتباط خيلي قوي بين نمره ايستگاه¬هاي آزمون صلاحيت¬باليني با نمرات پايان بخش¬هاي متناظر آن¬ها در دوره كارآموزي و كارورزي ديده نشد، به نظر مي¬رسد يا آزمون¬هاي بخش¬ها متناسب شناسايي سطح توانمندي مهارتي دانشجويان نيست يا آموزش ارائه شده در بخش¬ها همسوي آزمون صلاحيت باليني استاندارد ملي نمي باشد يا نمره¬دهي آزمون صلاحيت باليني متناسب با توانمندي¬هاي الزامي دانشجويان پزشكي نمي¬باشد. واژگان كليدي: صلاحيت¬باليني، ارزيابي، پزشكي

216136

علوم پزشگي گيلان