بررسي سطح اوريك اسيد سرم و ارتباط آن با مرگ و مير بيماران بستري در بخش مراقبت¬هاي ويژه عمومي بيمارستان رازي شهر رشت در سال¬هاي 1398- 1399

رشت

چكيده: مقدمه: بيماران بستري در بخش مراقبت¬هاي ويژه (ICU) معمولا ميزان مرگ و مير بالايي دارند و شناخت عوامل موثر بر مورتاليتي مي‌تواند در كاهش آن كمك‌كننده باشد. لذا در اين مطالعه به بررسي ارتباط بين سطح سرمي اسيد اوريك و ميزان مرگ و مير بيماران بستري در ICU پرداختيم. موادوروش¬ها: اطلاعات بيماران شامل مشخصات بيمار، سطح اوريك اسيد اوليه از پرونده بيمارستاني جمع¬اوري شد. سپس بيماران به دو دسته اسيد اوريك بالاي 7 و كمتر از 7 تقسيم¬بندي شدند و در هر يك سن و جنس و بيماري زمينه¬اي و استفاده يا عدم استفاده از دستگاه ونتيلاتور و وازوپرسور و مدت زمان بستري در آي¬سي¬يو و معيار اپاچي دو بررسي شد. پس از آن به بررسي وضعيت بيماران (ترخيص از بخش يا فوت) پرداخته شد و تمام اطلاعات وارد چك-ليست شدند.پس از جمع¬آوري داده¬ها اطلاعات وارد نرم¬افزار SPSS نسخه 21 گرديد نتايج: مطالعه به¬شكل تحليلي- مقطعي بر روي 126 بيمار بستري در بخش مراقبت¬هاي ويژه عمومي بيمارستان رازي شهر رشت انجام شد. نزديك به 30% بيماران فوت شده و 70% از بيماران بخش مراقبت هاي ويژه ترخيص شدند. ميانگين سطح سرمي اسيد اوريك در اولين روز بستري در بيماراني كه فوت كردند 99/4 و در بيماران ترخيص شده 74/3 بود كه اين اختلاف معني¬دار است (001/0>P). نتيجه¬گيري: در انتها و بر اساس نتايج به¬نظر مي¬رسد كه سطح سرمي اسيد اوريك در 2 گروه بيماراني كه فوت¬كرده و ترخيص شده¬اند اختلاف معني¬داري داشته و هم¬چنين به ازاي افزايش يك واحد اسيد اوريك سرمي 4/1 برابر شانس مرگ و مير افزايش پيدا ميكند و مي¬توان از اسيد اوريك به¬عنوان يك فاكتور پيشگويي كنندگي مناسب استفاده كرد. كليدواژه¬ها: اسيد اوريك، مرگ و مير، ICU

216127

علوم پزشكي گيلان