بررسي تاثير سن مادر بر نوع زايمان بعد از القاي ليبر در زنان با حاملگي ترم

رشت

چكيده: مقدمه: با توجه به افزايش سن مادران هنگام بارداري و پيامدهاي نامطلوب مامايي در اين گروه سني، همواره تلاش جهت ايمن نمودن بارداري و بهبود پيامدهاي آن مي باشد. مطالعات نتايج متناقضي از تاثير القاء ليبر بر ميزان سزارين در زنان مسن را گزارش كرده است. بدين جهت مطالعه حاضر با هدف بررسي تاثير سن مادر بر نوع زايمان در زنان نخست زاي با حاملگي ترم تحت القاء ليبر طراحي و اجرا شد. روش بررسي: مطالعه حاضر بصورت مورد شاهدي بر روي پرونده كليه زنان زايمان كرده بعد از القاي ليبر در بيمارستان الزهرا(س) رشت انجام شد. معيار ورود به مطالعه شامل زنان نخست زاي تك قلو با نمايش سفاليك با سن حاملگي 37 هفته و بالاتر كه مراقبتهاي پري ناتال را دريافت كرده باشند، بود. معيارهاي عدم ورود به مطالعه شامل جنينهاي با آنوماليهاي ساختاري عمده جنيني يا آنوپلوئيدي بود. كليه اطلاعات دموگرافيك (سن مادر، وزن و قد)، سابقه پزشكي (ديابت قبل از بارداري، ديابت بارداري، هايپرتنشن مزمن قبل از بارداري، هايپرتنشن بارداري يا پره اكلامپسي و هر گونه عارضه و بيماري ديگر)، سابقه مامايي(تعداد سقط)، انديكاسيون القاي ليبر (پارگي زودرس كيسه آب، حاملگي طول كشيده فعلي، ضربان قلب غيرطبيعي جنين، اليگوهيدرآمنيوس، پلي هيدرآمنيوس، محدوديت رشد داخل رحمي و ساير شرايط پزشكي مادري)، سن حاملگي در زمان زايمان، روش القاي ليبر (اكسي توسين / ميزوپرستول)، نوع زايمان(طبيعي يا سزارين)، علت سزارين (صداي قلب جنين غيرطبيعي، عدم پيشرفت، شكست القاي ليبر، دفع مكونيوم و علل ديگر) از پرونده پزشكي بيماران استخراج شد. زنان تحت القاي ليبر به دو گروه كمتر از 35 سال و 35سال و بيشتر تقسيم شدند. پيامدهاي اوليه مورد مقايسه بين دو گروه، ميزان سزارين بود و پيامدهاي ثانويه مورد بررسي شامل عوارض حول و حوش زايمان (همچون پره اكلامپسي و كوريوآمنيوتيس)، عوارض پست پارتوم (همچون خونريزي پس از زايمان و كم خوني ناشي از خونريزي حاد) و نتايج نوزادي(جنسيت، نمره آپگار دقيقه اول و پنجم، وزن نوزاد، پذيرش در NICU و روزهاي بستري در بيمارستان) بود. پس از جمع آوري، داده ها توسط نرم افزار SPSS با استفاده از آزمونهاي Mann-Whitney ، chi-squareيا Fisher’s exact test و آزمون لجستيك رگرسيون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: در مطالعه حاضر 313 زن زايمان كرده پس از القاي ليبر (206 نفر در گروه كمتر از 35 سال و 187نفر در گروه بزرگتر و مساوي35 سال) وارد مطالعه شدند. نتايج مطالعه نشان داد كه اختلاف آماري معناداري بين دو گروه سني در متغيرهاي قد مادر، نمايه توده بدني، سابقه سقط، روش القاي ليبر، ميزان سزارين و علت سزارين وجود داشته است. با تعديل اثر متغير¬هاي مداخله گر در مدل رگرسيون لجستيك چندگانه مشاهده شد كه متغيرهاي گروه سني، وزن نوزاد، نوع القاي زايمان و سابقه بيماري زمينه اي مادر، سبب افزايش نسبت شانس سزارين مي شوند. در حاليكه بين دو گروه سني مادران تحت القاي ليبر، تفاوت اماري معناداري در وزن مادر، سن حاملگي، ديابت بارداري، پره اكلامپسي، سابقه بيماري زمينه اي، انديكاسيون فراواني القا ليبر، عوارض زايماني و پيامد نوزادي مشاهده نشد. نتيجه گيري: براساس نتايج مطالعه حاضر، مشاهده شد كه نسبت شانس سزارين با وجود هريك از متغيرهاي گروه سني(زنان بالاي 35 سال)، وزن نوزاد، نوع القاي زايمان و سابقه بيماري زمينه اي مادر افزايش مي يابد. نياز است آموزش و آگاهي كافي قبل از بارداري به زنان با سن بالاي 35 سال براي خطرات احتمالي بارداري و حفظ سلامتي قبل از بارداري داده شود و همچنين اهميت مراقبت پري ناتال براي كاهش عوارض بارداري براي آنان روشن گردد. كلمات كليدي: سن مادر، زايمان سزارين، زايمان واژينال، القاي ليبر، حاملگي ترم

215714

علوم پزشكي گيلان