بررسي شيوع دليريوم و عوامل مرتبط با آن در بيماران سوختگي بستري در بخش هاي مراقبت ويژه سوختگي بيمارستان ولايت در سال 1401

رشت

چكيده مقدمه: بيماران سوختگي از جمله بيماراني هستند كه معمولاً از اختلالات عصبي رواني مانند دليريوم رنج مي برند. در اغلب موارد دليريوم به دلايلي از قبيل تظاهرات باليني به اشتباه به عنوان افسردگي، دمانس يا حتي به عنوان يك فرايند فيزيولوژيك سالمندي تشخيص داده مي‌شود يا ممكن است به دليل شرايط اتيولوژيكي مثل كاهش سطح هوشياري و تشخيص‌هاي پيچيده ديگر قابل تشخيص نباشد. باتوجه به اهميت دليريوم و نياز به تشخيص، پيشگيري و درمان فوري آن، با توجه به بالا بودن ميزان مرگ و مير در بين مبتلايان، لازم است كه ميزان شيوع و عوامل مرتبط با آن در بين بيماران سوختگي بستري در بخش هاي مراقبت هاي ويژه سوختگي شناسايي و كنترل شود. مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع مقطعي-تحليلي مي‌باشد با هدف تعيين ميزان شيوع و عوامل مرتبط با دليريوم در بيماران سوختگي بستري در بيمارستان ولايت شهر رشت در سال 1401 انجام خواهد شد. جمعيت مورد مطالعه را بيماران دچار سوختگي بستري در بخش ICU بيمارستان ولايت تشكيل مي‌دهند. پژوهش مشخصات دموگرافيك و باليني بيماران از پرونده استخراج و در يك چك ليست پژوهشگر ساخته ثبت خواهند شد علاوه برآن جهت بررسي بيماران از نظر وجود يا عدم وجود دليريوم از مقياس پرستاري ارزيابي دليريوم (Nu-DESC) استفاده خواهد شد. داده هاي جمع‌آوري شده وارد نرم افزار نسخه 26 IBM SPSS Statistics شده و مورد تجزيه و تحليل قرار خواهند گرفت. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه از بين 84 نفر بيمار تحت بررسي در پژوهش، 81 درصد مذكر و 19 درصد مونث بوده¬اند. ميانگين سني كل بيمار تحت بررسي در تحقيق حدودا 44 سال و كمترين و بيشترين سن بيماران به¬ترتيب 23 و 80 سال بود. بر اساس نتايج گزارش شده در رابطه با علت سوختگي، بيشترين موارد به ميزان 1/42 درصد دچار سوختگي درجه دو بوده¬اند. در مطالعه حاضر 66/22 درصد بيماران دچار دليريوم شده¬اند.مانگين درصد سوختگي 51.11±39.38 درصد محاسبه شده است. متوسط تعداد جراحي 1.75±2.76 بوده است. طول مدت بستري در بيمارستان 74/5± 75/10 روز و متوسط طول مدت بستري در ICU 1/4±4 83/4 روز محاسبه شده است. متوسط ماركرهاي آزمايشگاهي تحت مطالعه CRP، ESR، WCC به ترتيب 1.75± 2.76 و 53.32± 2.32 و 4.29± 13.99 بدست آمده است. نتيجه گيري: نتايج بر اساس يافته¬هاي اين پژوهش كه بر اساس نمونه¬اي شامل 84 بيمار بستري در بخش مراقبت-هاي ويژه مركز آموزشي و درماني ولايت در بازه زماني شش ماه نخست سال 1401 انجام شده است مي¬توان گفت مكه ميانگين سن، درصد سوختگي، مدت زمان بستري در ICU و تعداد جراحي و همچنين ماركر ههاي آزمايشگاهي CRP، ESR، WCC در دو گروه بيماران داراي دليريوم و فاقد دليريوم تفاوت معناداري وجود داشته است. همچنين نتايج مدل رگرسيون لجستيك نشان داد كه متغيرهاي سن، درصد سوختگي، مدت زمان بستري در ICU و تعداد جراحي به خوبي قادر است تا وضعيت ابتلا به دليريوم را پيش¬بيني نمايد. واژه هاي كليدي: سوختگي، دليريوم،

215056

علوم پزشكي گيلان