مقايسه عملكرد دياستوليك بطن چپ در افراد كم تحرك و افراد با فعاليت فيزيكي شديد مراجعه¬كننده به درمانگاه بيهوشي مركز آموزشي درماني پورسينا و درمانگاه بيمارستان قلب دكتر حشمت رشت بين سال¬هاي 1399 الي1400

رشت

چكيده زمينه و هدف: بيماران با اختلال دياستوليك در خطر كريز هايپرتنشن و ادم ريه در حين عمل مي¬باشند. باتوجه به اين¬كه يكي از علل ايجاد¬كننده دياستوليك ديسفانكشن فعاليت فيزيكي افراد مي¬باشد، بر آن شديم تا به بررسي ارتباط و مقايسه بين ميزان فعاليت فيزيكي و اختلال دياستوليك بطن و آتروفي بپردازيم. مواد و روش¬ها: پژوهش حاضر از حيث روش¬شناسي يك مطالعه به روش تحليلي- مقطعي بود. جامعه آماري اين مطالعه را افراد كم تحرك و افراد با فعاليت فيزيكي شديد مراجعه¬كننده به درمانگاه بيهوشي مركز آموزشي درماني پورسينا بين سال¬هاي 1399 الي1400 تشكيل دادند. جهت جمع¬آوري داده¬ها از دو فرم پرسشنامه استفاده شد: پرسشنامه اول مربوط به اطلاعات دموگرافيك و و پرسشنامه دوم مربوط به ميزان فعاليت فيزيكي (پرسشنامه¬ي بين¬المللي فعاليت فيزيكي IPAQ) بود كه توسط محقق تكميل شد. كليه افراد مطالعه از طريق دستگاه اكوكارديوگرافي توسط يك متخصص قلب اكو شدند. نرم¬افزار مورد استفاده SPSS نسخه 22 بود. سطح معناداري در تمام آزمون¬ها 05/0 درنظر گرفته شد. نتايج: در اين مطالعه ميانگين سن افراد مورد بررسي 43/13 ± 46/53 سال بود. از لحاظ جنسيت، اكثر نمونه¬ها زن(28/62 %) و متاهل(98/92 %) بودند. آناليز نشان داد بين اختلال عملكرد دياستوليك با ميزان فعاليت فيزيكي ارتباط آماري معني¬داري وجود داشت (001/0P<) بطوري كه بيماران با ميزان فعاليت كم و متوسط بيش¬ترين درصد اختلال عملكرد دياستوليك داشته¬اند، در حالي¬كه چنين ارتباط معناداري بين زمان فعاليت نشسته و اختلال عملكرد دياستوليك مشاهده نشد. بر اساس يافته¬هاي اين مطالعه بين شاخص BSA (003/0P=)، ′E/e ، TR Velocity، LAVI و PAP (001/0P<). با ميزان فعاليت فيزيكي ارتباط آماري معني¬داري وجود دارد به¬طوري¬كه افراد با فعاليت فيزيكي كم از شاخص BSA بالاتر و ′E/e، TR Velocity، LAVI و PAP بيشتر برخوردار بوده¬اند. در اين مطالعه پس از تعديل اثرات عوامل فردي-زمينه¬اي در ارتباط بين ميزان فعاليت فيزيكي با اختلال عملكرد دياستوليك با استفاده از مدل رگرسيون لجستيك چندمتغير به روش پس رونده (Backward-LR)، مشخص شد كه بين ميزان فعاليت فيزيكي با اختلال عملكرد دياستوليك ارتباط آماري معني¬داري وجود دارد (001/0P=) به¬طوري¬كه در افراد با ميزان فعاليت فيزيكي شديد نسبت به افراد با فعاليت فيزيكي كم، شانس نسبي رخداد اختلال عملكرد دياستوليك 97 درصد كاهش مي¬يابد (003/0P=، 03/0OR=). اما تفاوت آماري معني¬داري بين ميزان فعاليت فيزيكي متوسط و كم ديده نشد (891/0P=). نتيجه¬گيري: نتايج ما حاكي از آن است كه افزايش فعاليت جسمي ممكن است به شكلي مستقل در ارتباط با كاهش خطر بروز اختلال در دوره استراحت بطن چپ باشد كليدواژه: فعاليت فيزيكي، اختلال عملكرد دياستوليك، سبك زندگي، اكوكارديوگرافي

215022

علوم پزشكي گيلان