تعيين پارامترهاي لازم تشخيص دبي و حجم بهينه حلال جهت رفع مشكل آسفالتين

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

مهندسي نفت

كارشناسي ارشد

رفع رسوبات آسفالتين به عنوان يك چالش¬ مهم در بهبود توليد نفت از مخازن مطرح است. در اين تحقيق به صورت جامع به بررسي آسفالتين موجود در نفت خام و عوامل موثر در انتخاب دبي و حلال مناسب براي رفع رسوبات آسفالتين مربوط به يكي از مخازن جنوب غربي ايران پرداخته شد. در همين راستا از سه حلال تولوئن، زايلن و دودسيل بنزن سولفونيك اسيد استفاده شد. طبق نتايج بدست آمده با افزايش حجم حلال¬ها در نفت‌خام، ميزان رسوب آسفالتين تا مقدار بهينه‌‌‌اي كاهش و پس از اين مقدار بهينه، ميزان آسفالتين با شيب كمي افزايش يافته است. تاثير اسيد دودسيل بنزن سولفونيك در كاهش رسوب آسفالتين و هم چنين كاهش گرانروي نفت خام (كاهش حدود 48% ) نسبت به حلال¬هاي تولوئن(كاهش حدود 30% ) و زايلن (كاهش حدود 38% ) بيشتر است. طبق نتايج بدست آمده از آزمايشات ميكرومدل‌هاي شفاف محيط متخلخل، بازده توليد نفت در صورت تزريق زايلن نسبت به تزريق تولوئن بيشتر است. در صورت تزريق زايلن بازده توليد نفت از مدل حدود 62% بود؛ اين در حالي است كه در صورت تزريق تولوئن ميزان بازده توليد نفت از ميكرومدل حدود 52% محاسبه شد. طبق نتايج بدست آمده از آزمايشات سيلاب‌زني در مغزه، با افزايش دماي نفت، بازده توليد نفت از مغزه‌ها و تراوايي سنگ افزايش يافته و در نتيجه ميزان رسوبات آسفالتين درون محيط متخلخل سنگ كاهش يافته است به نحوي كه در دماي 200 درجه فارنهايت، بازده توليد نفت 48% و در دماي 77 درجه فارنهايت 40% بوده‌است . با افزايش دبي تزريق اسيد، بازده توليد نفت از مغزه‌ها در ابتدا افزايش و پس از رسيدن به يك مقدار بهينه كاهش داشته است. هم چنين ميزان رسوبات آسفالتين درون محيط متخلخل سنگ با افزايش دبي تزريق اسيد، ابتدا كاهش داشته و پس از مقدار بهينه (5/0 سي‌سي در دقيقه) افزايش داشته است. اميد است نتايج اين پژوهش بسترسازي مناسبي به منظور رفع مشكل آسفالتين در مخازن نفتي فراهم سازد.

214242

مخازن هيدرو كربوري

مهندسي شيمي

دانشگاه صنعتي اصفهان

حميدرضا شاهوردي، محسن محمدي

عليرضا خزعلي، روح‌اله‌ هاشمي